Lichaam 4432

Informatie
Geschreven door Malach
Geplaatst op 28 december 2020
Hoofdcategorie Historisch | Fantasy | Sprookjes
Aantal reacties: geen
2779 woorden | Leestijd 14 minuten

Mijn geest is niet langer van belang.
Hier ben ik lichaam 4432 in gemeenschapsdienst.



Jennifer

Jennifer hoorde haar nummer omroepen. Even later klikte de deur automatisch open en ze verliet haar cel. Ze droeg een blauwe denim broek en een wit mouwloos shirtje. Geen beha. Die waren verboden op de afdeling. Zwijgend liep ze door de gang. Aan het eind ervan moest ze door een sas.
“Broek en shirt uittrekken, 4432,” zei de bewaakster. “Leg alles in het doorgeefluik.”
Slechts gekleed in haar slip stapte Jennifer in het sas. Een deur sloot en een andere ging open. Ze stapte in een nieuwe wereld naar binnen. Hier was alles wit en kaal. De lucht die ze inademde had een metalige smaak en er hing een geur van ontsmettingsalcohol in de gang.
“Is dit je eerste keer binnen?”
Jennifer knikte van ja. Ze schraapte haar keel en vroeg: “Mijn kleren?”
De bewaakster schudde haar hoofd.
“Die heb je niet meer nodig,” zei ze. “Wacht hier. Je begeleider haalt je op.”


Regis

Regis hield een klembord in zijn hand. Zijn ogen keken naar de vrouw bij het sas. In haar dossier stond dat ze vierendertig was, maar ze zag er vele jaren jonger uit. Haar ogen en huid waren bruin, haar haren kort en zwart. Ze had een mooi figuur met brede heupen en forse billen.
“4432?”
“Ja, mijnheer.”
“Ik ben je begeleider. Je mag me Regis noemen. Zo heet ik.”
De vrouw knikte, maar keek hem niet in de ogen. Dat is het eerste wat ze hen afleren, dacht Regis. Oogcontact. In de wereld waarin wij leven is geen plaats voor mensen zoals zij. Nul tolerantie is de standaard. Elk misdrijf wordt bestraft met levenslange gemeenschapsdienst. Verzachtende omstandigheden of niet.
“Weet je waarom je hier bent, 4432?”
“Ja, mijnheer.”
“Regis. Alsjeblieft?”
“Sorry. Regis,” verbeterde ze zichzelf. “Ja, dat weet ik.”


Jennifer

Jennifer had iemand gedood. Niet met opzet, maar toch. Voor de overheid was ze een moordenaar. Dat ze hier vandaag zo goed als naakt voor Regis te kijk stond, maakte dat ze zich klein en kwetsbaar voelde. Tot vandaag hadden alleen andere vrouwen haar ongekleed gezien. Regis lijkt best aardig, dacht ze, maar dat neemt niet weg dat hij deel uitmaakt van een overheid, een systeem dat mij van een persoon tot een object heeft herleid. Mijn geest is niet langer van belang. Hier ben ik lichaam 4432 in gemeenschapsdienst.
“Wat gebeurt er nu, mijnhee… euh… Regis?”
“Ik zal een paar tests afnemen,” antwoordde hij. “Als je fysiek in orde bent, maak ik je klaar voor de procedure. Die duurt ongeveer drie uur. De opvolging gebeurt door mezelf, op de intensieve afdeling. Als jij je normaal gedraagt, zal ik ervoor zorgen dat de pijn draaglijk blijft.”
“Waarom zou ik me niet normaal gedragen?”
“Opstandig gedrag komt soms voor,” verklaarde hij. “Agressie ook. Na iemand zijn allereerste procedure, bedoel ik.”


Regis

De inloopdouche had geen gordijn of deur. Ze is aantrekkelijk, dacht Regis. Knap gezichtje en een fit uitziend lichaam. Haar platte buik ging over in twee breed uitdijende heupen. Van onderen is ze wat zwaarder, maar ook heel mooi, dacht hij erbij. Regis staarde ongegeneerd naar het zwarte vachtje tussen haar grote ronde dijen. De beharing vormde een fijn driehoekje. Hij besloot om haar daar niet te scheren. Voor de procedure van vandaag was dat niet nodig.
“Kom er maar uit,” zei hij terwijl hij de kraan dicht draaide. Hij gaf haar een stapeltje van iets.
“Hier heb je een paar handdoeken.”
Ze droogde zich af, maakte niet één keer oogcontact. Hij keek naar haar borsten, hoe die bewogen. Zachtjes schommelend, heen en neer.
“Goed,” zei Regis toen ze droog gewreven was. “Gooi alles maar in de blauwe zak. Ja, diezelfde als van je slip daarnet.”
Ze stapte uit de inloopdouche naar buiten en liet de handdoeken in de zak vallen. Daarna aarzelde ze, alsof ze niet goed wist wat voor houding zichzelf te geven. En precies op dat moment verscheen het hoofd van Leblanc in de deuropening.
“Lichaam 4432?”
“Zal over dertig minuten beschikbaar zijn,” zei Regis zakelijk. “Bent u aan de beurt vandaag, dokter?”
Leblanc knikte.
“En je zult me daarover niet horen klagen,” zei hij, met een blik op Jennifer. Een veelbetekenende grijns volgde. “Met zo een mooi exemplaar als 4432.”
Regis glimlachte flauwtjes en knikte van ja. Helemaal waar, dacht hij, met een blik op de knappe naakte vrouw bij de douche, maar Leblanc is een ijskoude. Hopelijk is hij voorzichtig. Het zou zonde zijn om 4432 te verliezen.

Ze onderging alle voorafgaande tests zonder morren. Regis liet haar op de weegschaal plaatsnemen, nam bloed af en liet haar in een potje plassen. Hij nam een uitstrijkje en een elektrocardiogram. Hij onderzocht haar huid en nam staaltjes van huid, hoofdhaar en schaamhaar. Toen hij daarmee klaar was, trok hij zijn dunne latex handschoenen uit en wierp die in de vuilnisbak.
“Je bent zo gezond als een vis, 4432,” zei hij. Regis glimlachte erbij. “Ik blijf je begeleider zolang ik hier ben, daarom wil ik je nog wat vragen stellen. Voor mijn persoonlijk dossier.”
Ze knikte zwijgend en nam een afwachtende houding aan. Regis nam plaats achter zijn bureau en gebaarde uitnodigend naar de stoel er tegenover.
“Ga zitten,” zei hij.
Zodra ze neerzat, begon hij vragen te stellen. Voornamelijk over hoe ze zich voelde sinds haar opsluiting.

Regis was tevreden. Zijn indruk was dat ze zich goed aan de situatie had aangepast. Ze gedraagt zich volgzaam, dacht hij, maar niemand blijft ongevoelig onder de voortdurende dreiging waar iemand als 4423 elke dag mee moet leven. De procedures zullen elkaar opvolgen. Er zullen zeker ook momenten komen wanneer het haar allemaal te veel wordt. Het is mijn taak als haar begeleider, om daarbij te helpen.
Toen hij klaar was met de algemene vragenlijst, schraapte hij zijn keel en vroeg: “Mag ik je een persoonlijke vraag stellen? Het reglement laat je toe om dat te weigeren.”
Ze knikte. “Stel ze gerust.”
“Wat zijn de dingen die je het meest mist? Sinds je proces en opsluiting, bedoel ik.”
Haar kaken verstrakten. Ze slikte en haalde diep adem voor ze begon te praten.
“Het groen van de wereld buiten en de blauwe uitgestrektheid van de hemel,” zei ze. “Het gevoel om vrij te zijn, natuurlijk. Dingen als rode wijn, verse koffie en sigaretten. En de handen en lippen van een man op mijn lichaam. Intimiteit. De geur en het gevoel van al die dingen. Het genot ervan. Dat mis ik het meest.”

Stilte. Regis was getroffen door de eerlijkheid van haar antwoord. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar zij was hem voor.
“Mag ik u een vraag stellen?”
“Ja,” zei Regis. “Maar ik weet niet of ik ze kan en mag beantwoorden.”
“Weet u iets over de procedure van vandaag?”
Regis knikte.
“Ja, maar ik mag dat niet met jou bespreken, althans, niet vooraf. Achteraf zal ik al je vragen over de procedure beantwoorden.”

Ze lag uitgestrekt op de operatietafel, onder narcose en compleet van de wereld. Regis streek een zwarte lok uit het gezicht van 4432. Wat lijkt ze vredig zo, dacht hij. Leblanc was in de andere kamer, met het team. Ze wasten hun handen en maakten zich klaar voor de procedure. Vandaag was dat achtereenvolgens het verwijderen van een orgaan, daar een exacte kopie van maken, en daarna het originele orgaan terugplaatsen.
Het lichaam op de operatietafel werd beschouwd als didactisch materiaal. Jonge chirurgen in opleiding, zoals dokter Leblanc en vele anderen, maakten er gebruik van om hun vak te leren. En om het verwijderen, reproduceren en terugplaatsen van organen onder de knie te krijgen. De overheid ging akkoord en leverde de lichamen. Enige voorwaarde was, dat het lichaam in kwestie aan een veroordeelde moordenaar toebehoorde.

Zoals bij deze vrouw, dacht Regis terwijl hij op lichaam 4432 neerkeek. Het had hem geprikkeld om haar te horen zeggen dat ze de aanrakingen van een man miste. Het genot ervan. Hij was alleen in de operatiekamer. Hij hoorde de stemmen van Leblanc en de anderen in het aangrenzende vertrek. Nog één minuut, misschien twee.
Regis stak zijn hand uit en legde die op haar lichaam. De huid van haar buik voelde zacht en warm. Zijn vingertoppen gleden door het zwarte vachtje boven haar geslacht, en lager. Hij streelde haar meest gevoelige, intieme plekjes terwijl hij zijn eigen opwinding voelde toenemen. Toen hoorde hij een deur dichtslaan. Leblanc kwam eraan en het moment was voorbij.


Jennifer

Jennifer lag op intensieve zorgen toen ze uit haar narcose ontwaakte. De kamer waar ze lag was aangenaam warm. Ze was nog steeds naakt, maar voelde geen kou. Ze voelde bijna niets eigenlijk. Het hoofdeinde van haar grote bed was hoger, het voelde alsof ze in een gemakkelijke zetel lag. Onder haar middenrif zaten hechtingen, die vormden een litteken. Haar huid trok een beetje, maar het deed geen pijn.
“Regis?” riep ze hees. “Regis?”
Zijn vriendelijke gezicht verscheen in de deuropening. Hij glimlachte, stapte naar binnen en schonk haar meteen een glaasje water in.
“O, je bent wakker? Dat is snel. Hoe gaat het met je?”
“Goed, denk ik,” antwoordde Jennifer. Ze keek naar het bloedrode litteken onder haar ribben en maakte uiteraard geen oogcontact met haar begeleider. “Maar ik voel niet veel van mijn lichaam.”

Regis kwam naast haar op het bed zitten. Het matras zakte een beetje in onder zijn gewicht. Zijn geur vulde haar neusgaten. Hij ruikt lekker, dacht Jennifer, zijn geur herinnert me aan buiten, aan het leven dat ik leidde voor mijn opsluiting.
“Je gevoel zal snel genoeg terugkomen,” zei hij. “De narcose werkt nog na, maar ik zal je toch al maar een pijnstiller geven. We gaan niet wachten tot je de pijn voelt.”
Hij gaf haar een pil en liet haar drinken. En dan, zomaar opeens, legde hij zijn hand op haar linkerborst. Hij kneep er zachtjes in, nam ze helemaal in zijn hand en vroeg: “Voel je dit?”
“N… nee,” stamelde ze een tikkeltje geschrokken. “Ik… eh… alles is nog gevoelloos.”
“Ik kom terug als je wat uitgerust bent en de pijn onder controle is”, zei Regis. “Tenzij je dat liever niet wilt? Je kunt om een andere begeleider vragen, één die je niet zo graag wil aanraken als ik dat wil.”
“Wil jij me graag aanraken?”
Regis knikte.
“Ik wil veel meer dan dat”, zei hij. “Maar alleen als jij het ook wilt.”
“Ja”, zei Jennifer. “Ik wil het ook.”

Regis kwam terug. Ook nu weer liet hij zich naast haar op het bed neerzakken. Zijn hand gleed langs haar hals omlaag, streelde de huid van haar ribben en vermeed het litteken eronder. Ze huiverde een beetje en begon iets te voelen ter hoogte van haar navel.
“Voel je dit?” vroeg hij.
“Hhhggg… ja, j… ja…” zuchtte ze en toen gleed zijn hand tussen haar benen. Daar voelde ze inmiddels alles. De toppen van zijn vingers beroerden haar clit en de zachte lippen van haar geslacht.
“En dit?”
“Oh… oh!” Jennifer hapte naar adem. “Ja, ook dat voel ik,” zei ze met overslaande stem.
O god, moet je mij horen hoe hees, dacht ze, mijn stem laat me in de steek. Ik kan me niet meer herinneren wanneer een man me daar voor het laatst aanraakte. Het voelt… het voelt hemels. Maar waarom doet hij het? Waarom raakt Regis me daar aan?


Regis

Regis keek naar haar gezicht. In haar ogen las hij een spervuur van opeenvolgende emoties. Verwarring, schrik en ongeloof, maar ook vreugde en genot. Toen hij haar zachtjes plagend tussen haar benen bleef strelen, voelde hij het warme, kleverige vocht dat daar opwelde over zijn vingers glibberen. Hij plaagde haar gevoelige clit en genoot van de geile geluidjes die ze maakte.
“Hhhggg… Mmmh… Mmmh…”
Ze kreunde stilletjes en sloot haar ogen. Ze haalde diep adem en haar gezicht ontspande zich. Daarna spreidde ze haar mooie benen een beetje verder uit elkaar. Het leek erop dat ze zichzelf nu volledig overgaf aan haar gevoelens van genot.
Elke vrouw is anders, dacht Regis, maar seksueel genot is voor iedereen hetzelfde. Als je jezelf toelaat om het te omarmen, schaamteloos en zonder terughoudendheid, kan het je naar een fantastische climax leiden. Wat de omstandigheden ook mogen zijn.

Met die gedachte nog vers in zijn hoofd, stak Regis één vinger in haar vochtige opening. Een tweede en derde vinger volgden. Als een mes door gesmolten boter gleden zijn vingers in haar kut naar binnen. De muis van zijn hand drukte op haar clitoris. Ze ademde snel en gejaagd, en ze bewoog zich op het bed, heel voorzichtig en alleen haar onderlichaam. Het is een plezier om haar zo te zien kronkelen, dacht Regis glimlachend.
“Hhhggg… Mmmh… O… Oh! Niet ophouden… O, ja, ik kom,” kreunde ze hijgerig. “Niet ophouden, alstublieft? Laat me… Laat me… O, ja… Ja! Oooow…”
Haar benen trilden toen ze klaarkwam. Zijn vingers maakten soppende geluidjes terwijl hij haar ritmisch bleef penetreren. Zijn erectie zat een beetje knel en klopte pijnlijk onder de stof van zijn broek. In een later stadium zal ik zeker met haar slapen, als ze dat toelaat, dacht hij, maar voorlopig moet ik geduld oefenen. Zo kort na een procedure is het onmogelijk.


Jennifer

Na afloop waste Regis haar lichaam van top tot teen. Hij ging daarbij uiterst voorzichtig te werk. Jennifer lag roerloos op het bed, liet hem begaan en genoot van elke aanraking. Ik kan het niet geloven, dacht ze bij zichzelf. Ik kan niet geloven wat er zojuist gebeurd is. Al die bange weken van doodsangst voor mijn eerste procedure, en me nu zo goed voelen! Helemaal bevredigd. Me eindelijk opnieuw een beetje vrouw voelen, in plaats van alleen maar lichaam 4432 in gemeenschapsdienst.

“Dank u, Regis,” zei ze toen hij klaar was met het droog deppen van haar lichaam. “Voor alles. Ik ben blij dat u mijn begeleider bent.”
“Graag gedaan,” zei hij.
“Ben ik de eigenlijk enige die door u begeleid wordt? Of mag u dat niet zeggen?”
Regis glimlachte.
“Jij bent de enige,” antwoordde hij. “En dat blijft zo. De overheid vindt die één op één relatie belangrijk. Wat hier gebeurt redt levens in de buitenwereld. Veel levens. Ook jouw bijdrage wordt gewaardeerd. Om die reden zijn de maaltijden op de afdeling smakelijk en vers. Daarom zijn de cellen comfortabel, relaties met begeleiders toegestaan en daarom zijn de bewaaksters zakelijk en correct.”
Jennifer staarde naar haar handen.
“En nu? Wat gebeurt er nu?”
“Je blijft op deze afdeling tot er geen gevaar meer is dat de hechtingen loslaten,” zei hij. “Overdag blijf ik bij je, om je te verzorgen en zo.”
Ik bloos, dacht Jennifer. Ik weet wat hij met ‘en zo’ bedoelt, en hij weet heel goed dat ik het weet. Verdorie, ik voel mijn wangen gloeien. Hij kijkt naar me, hij ziet het.
“Je hebt het goed gedaan vandaag,” zei hij terwijl hij haar hand beetgreep. “Leblanc was tevreden. Hij is getalenteerd, een beroemdheid onder de jonge chirurgen. Hij is invloedrijk. Ik ben trots op je. Als jij het goed doet, heeft dat ook zijn weerslag op je begeleider.”

De volgende ochtend kwam Leblanc langs. Het was vroeg op de ochtend, nog ruim een uur voor Regis het ontbijt zou brengen. Een man als Leblanc was als een god, niet alleen hier, maar ook buiten. Jennifer wist dat. Chirurgen, zelfs wanneer ze nog in opleiding waren, hadden een zitje in de Hoge Raad.
“Pijnstiller?”
Ze knikte. Geen oogcontact, dacht ze. Niet vergeten.
“Graag, dokter. Dank u.”
Hij gaf haar een pil en onderzocht het litteken op haar lichaam. Van onder haar wimpers zag Jennifer dat hij ook de rest van haar lichaam belangstellend opnam. Ze lag in haar volledige naakte glorie voor hem uitgestald en kon daar niets tegen doen, dus liet ze hem kijken.
“4432, is het toch?”
“Ja, dokter.”
“Alles lijkt me prima in orde,” verklaarde hij. “Alweer een geslaagde procedure. Hoe loopt het met Regis?”
Jennifer knipperde met haar oogleden.
“Met Regis? Euh… goed, dokter.”
“Fijn,” zei Leblanc. “Zeg straks maar tegen je begeleider dat ik al langs geweest ben.”
“Ja, dokter.”
Hij zei niet waarom hij dat deed, maar Leblanc nam een drietal foto’s voor hij ging. Van de hechtingen onder haar ribben. Mijn eerste procedure zit erop, dacht Jennifer en het was alsof er een loden last van haar schouders viel. Waarom lijkt alles toch altijd zoveel erger in je gedachten dan het in werkelijkheid is?

Regis kwam de kamer binnen, vroeg hoe het met haar ging en liet zich ook nu weer familiair naast haar op het bed neerzakken. Zijn warme hand sloot zich rond de hare terwijl hij er een kneepje in gaf. Ze slaakte een zucht van opluchting en zei:
“Met mij gaat alles goed, Regis. En Leblanc is al langs geweest ook.”

Alle verhalen van: Malach

Fijn verhaal 
+6

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen