Sam, tamme Sam toch!

Informatie
Geschreven door Giel
Geplaatst op 08 december 2020
Hoofdcategorie Fetisj | BDSM | Extreem
Aantal reacties: geen
7630 woorden | Leestijd 39 minuten

In het kaal kamertje van vier op vier hingen er twee indrukwekkende haken aan het plafond, met zo’n anderhalve meter tussenruimte. Op dezelfde lijn was aan weerszijden van de muren enkele centimeters boven de plinten telkens nog zo’n stevige haak in de wand gedraaid, keurig op dezelfde hoogte tegenover mekaar geplaatst. Voor het kleine raam, dat met foliepapier hermetisch afgeplakt was en waarvan de klinken met een ketting afgesloten waren, hing een zwaar donkerbruin gordijn waarvan het al eeuwen leek dat het nog eens opengeschoven was. Tegen een muur lag een éénpersoonsmatras, enkel gehuld in een hoeslaken en in een hoek stond een stoel met daarnaast een zware zetel, met houten armleuningen. In een andere hoek stond een met een zwarte doek afgedekte doos, vlak naast een klein smal zitkrukje waarop een fles glijmiddel en enkele condooms uitgestald lagen. Er hing niks op de beige behangen muren, ze leken nog kaler onder het schelle tl-buislicht.  

Hij klikte de jongen met zijn handboeien vast in de uit het plafond turende bevestigingspunten. Hij had een sjaal als blinddoek strak voor zijn ogen gebonden en kon nu ongegeneerd zijn blik laten glijden over het jonge torso dat, met de armen naar boven toe gespreid, nu zomaar voor hem ter beschikking stond.

Toen hij even later van een hoognodige korte sanitaire stop terugkeerde en de knaap met de gestrekte armen omhoog en het hoofd naar beneden zag hangen, had hij zoiets van ‘zie mijn cadeautje hier nu maar eens staan, met verpakking en al nog er rond’, want Sam had zijn zwart slipje nog aan. Hij ervaarde ook een gevoel van triomf nu hij de jongen bekeek.

‘Auw’, riep de jongeman. ‘Auwww!’ schreeuwde hij nog harder.

Met een lange lat sloeg hij de jongen pal op de achterkant van zijn string. Het gekreun en het geschreeuw deden Walter deugd, hij hield van dat geluid, net zoals de manier waarop de knaap zich hulpeloos en wanhopig de boeien rukkend aan de slagen trachtte te onttrekken. 

Hij streelde met zijn hand over de gladde, haarloze borstkas, genietend ook van de rillingen die hij door zijn onvermoede aanraking door het mooie jongenslijf liet trekken. Het volgende ogenblik zette hij zijn beide handen om de lenige nek, kordaat maar voorzichtig, er op lettend dat de jongen nog net genoeg lucht kreeg. Als ik wil dan wurg ik hem nu, dacht hij en hij bekeek de sensuele openhangende lippen een poosje en zette er dan, met een overweldigende gulzigheid zijn eigen mond op.

Het kronkelen van het jonge lijf kreeg hij enigszins onder controle door hem stevig vast te grijpen met zijn achterste, één hand onder het stof van zijn broekje schuivend terwijl hij zijn grote ruwe tong diep en wellustig in de kleine, frisse mond liet rondwentelen.

Toen hij hem na de lange tongzoen met een luide zuigende smak losliet, hoorde hij de boy naar adem snakken.

'Dat duurde lang’, hijgde die even later, ‘ik kreeg haast geen lucht meer. Ik zou willen dat je het korter zou doen, met meer onderbrekingen.’

‘Je hebt hier niks te willen, slet’, beet Walter hem kribbig toe.

Hij ging naar een hoek van de kamer waar ie nijdig begon te grabbelen in de doos die daar stond. Tussen de diverse flesjes massage oliën, handboeien, latjes, zweepjes, wasknijpers, tepelklemmen, kaarsen en een zestal dildo’s, gaande van een kleine anaalplug tot een monstrueuze kunstfallus, vond hij er de bolvormige mondknevel. Innerlijk triomferend stapte hij op de jongen af en bracht het ding vervolgens bij hem in, het stevig op diens achterhoofd vast riemend.

De jongeman had hem met zijn opmerking geïrriteerd, Walter had het zelf een bijzondere lekkere én verslavende kus gevonden en stelde het niet op prijs dat zo’n jonge snaak als Sam tornde aan zijn jarenlange zoenexpertise. Hij had door zijn lichtzinnigheid die knevel wel verdiend, vond Walter. Bovendien, zo had het verleden hem geleerd, waren de muren niet zo dik en hadden de buren oren en kon hij, nu hij de jongen de mond gesnoerd had, ongestoord zijn gang gaan.

 
WAARSCHUWING

Hij snokte het slipje naar beneden, het bleef hangen op de heupen daar de jongen zijn benen ver uiteen had staan. Walter gaf, met een zware stem, de opdracht zijn voeten bij elkaar te zetten. Geen reactie echter. Hij dacht eraan om in de keuken uit de lade met bestek een mes te gaan nemen en het ding gewoon van zijn dijen te snijden, maar bedacht zich en gaf de jongen dan een felle welgemikte mep op de wang. Hij hoorde hem kermen, hij zag dat hij zijn benen nu wel tegen elkaar gedrukt had en dat was precies wat hij wou. Hij trok het onderbroekje gauw tot op de enkels en hief de voeten één voor één uit het kledingstuk, dat hij vervolgens achteloos in een hoek wierp.  

De jongen stond nu volledig naakt voor hem, nog gehurkt zittende keek hij pal op het verschrompelde geslachtsorgaan. Hij had hem willen aanraken maar het ruwe en volgens zijn smaak veel te grote bosje schaamhaar verminderde  de lust die hij zonet nog intens had voelen opzetten.  Toen hij overeind kwam, rook hij in de opengesperde linkeroksel. Een lichte zweetgeur prikkelde zijn neusgaten, net niet te zwaar, het jongensaroma bezorgde hem zelfs een zacht tintelend en licht verdovend gevoel in het hoofd. Hij bekeek Sam dan langs achteren, zijn blik gleed al snel van de fijn gevormde rug naar de twee blozende kaken van zijn kont en hij voelde hoe zijn libido weer snel de overhand nam. Hij nam de blonde adonis vast, omklemde hem met de rechterarm om zijn nek, zijn hoofd naar achteren duwend en likkend in zijn linkeroor, en met zijn linkerhand vol in zijn kruis grijpend ondervond hij hoe zijn bekken, dat hij stevig tegen het kontje aanduwde, zich precies op de juiste hoogte bevond. 

Hij knoopte traag zijn hemd los en hing het netjes op de rugleuning van de in de hoek staande stoel. Dan volgde zijn broek, die hij voorzichtig en nauwkeurig op het zitvlak drapeerde, erop lettend geen plooien of kreuken te maken. Hij nam alle tijd.

Hij masseerde, tussen duim en wijsvinger, een tepel en toen die begon te priemen kneep hij er fel in, hij trok er dan hard aan, zo ver als mogelijk en liet de tepel dan weer losschieten. Hij herhaalde het een aantal keren en onderwierp vervolgens de andere tepel aan dezelfde behandeling. De jongen kermde daarbij voortdurend onder zijn knevel, bijna constant gingen er schokjes door het prille lijf. Tussendoor betastte Walter zich een paar keer in z’n eigen kruis, zichzelf zacht masserend.

Hij had zich met gespreide voeten voor de jongen geplaatst en begon met een zweep zijn buik te ranselen, daarna ook de binnenkant van zijn dijen. Lange rode striemen vormden zich op de gave huid. Terwijl hij zo in de weer was, met de tong nijdig tussen de tanden, voelde hij zich tot in de toppen van de tenen Man. Het machtsgevoel dat hij via de kletsende zweep vorm gaf voerde zijn adrenaline naar ongekende hoogten. Het onophoudelijk en gebroken gekrijs en de van pijn vertrokken mond gaven hem, samen met het traanvocht dat hij vanonder de blinddoek over de wangen zag lopen, de voor hem zo noodzakelijke kers op de taart. Dan maakte hij zijn linker polsband los, meteen de arm op zijn rug klemmend en deed hetzelfde met zijn rechterhand, klikte ze vervolgens op zijn rug aan elkaar vast en duwde hem dan, met zijn hand op het hoofd de grond op, op zijn knieën. Hij maakte de knevel los en waarschuwde de boy dat hij hem niet wou horen. Hij ging dan voor hem staan, op hem neerkijkend, letterlijk maar ook figuurlijk, want in zijn ogen was hij maar een onderdanige slet, hij droeg hem vervolgens op zijn mond open te houden en nadat hij zijn onderbroek een beetje naar beneden had getrokken duwde hij Sam, brutaal bij de haren grijpend naar zich toe.  

De billen glansden van de massageolie en werden vuurrood onder de slagen die hij met een lang rietje gaf, tien op elke bil, keurig afgewisseld. Naarmate de slagen vorderden, dreef hij de kracht op waarmee hij sloeg, hij hoorde hoe het gekerm, gedempt door de mondknevel,  alsmaar feller werd.

Toen hij wat later de vuurrood gekleurde geteisterde zone zachtjes met zijn hand masseerde, ervaarde hij dat er fors leven de kop opstak, beneden in dat rode minuscule onderbroekje van hem. Al gaf bijna iedereen hem nog maar vijftig, de jaren had vat op hem en hij voelde wel degelijk dat hij de kaap van de 65 gepasseerd was. Maar de glooiende zachte welvingen onder zijn hand, de aanblik ook van die geile kont zorgden er, samen met het pilletje Viagra dat hij een uur eerder had ingenomen, voor dat zijn slipje nu veel te klein werd voor die paarse opdonder die boven de elastiek was komen piepen.

Hij liet een forse kwak glijmiddel op de vingers van zijn rechterhand druppelen en ging er dan mee in de bilspleet, één, twee en dan drie vingers helemaal latend verdwijnend. Hij merkte hoe nu de jongen op de punten van zijn tenen stond, een en al spanning. Hij nam nog een tweede dosis en smeerde er zichzelf mee in.

KRIEBELS

‘En, wat vond je ervan?’ vroeg hij een kleine tien minuten later. Hij had Sam intussen een biertje ingeschonken. ‘Was het een beetje zoals je het je had voorgesteld?’

Ze zaten in de living, hij in een beige relaxfauteuil en helemaal opnieuw opgekleed; de jongen, nog volledig naakt, in een driezitsbank, schuin tegenover hem, netjes op de handdoek die Walter voor hem op de bank had uitgeplooid.

‘Ik hoop dat de sessie voor jou verliep zoals we hadden afgesproken. Ik liep toch niet te hard van stapel, anders zeg je het maar.’

‘Nee nee, het was fijn,’ sprak de jongen stil.

Hij merkte dan wel voorzichtig op dat het tijd werd dat hij losgemaakt werd want dat zijn polsen zeer begonnen te doen.

‘Ze tintelen nu,’ constateerde hij.

Walter gaf hem de raad om zijn handen een halve minuut los te gooien, ermee te flapperen.

‘Dat stimuleert de bloeddoorstroming,’ expliceerde hij.

Sam kwam ook nog even terug op het zoenen, dat volgens hem te lang had geduurd waardoor hij haast geen lucht meer kreeg. Walter beloofde hem er in het vervolg rekening mee te houden en vroeg op zijn beurt of hij tegen de volgende keer ervoor kon zorgen kaalgeschoren te zijn.

‘Zal dat lukken, denk je?’ 

Sam antwoordde dat het geen probleem mocht zijn.

‘Je hebt er intussen toch geen spijt van dat je ingegaan bent op de advertentie die ik als Meester plaatste?’ vroeg Walter dan.

‘Nee, zeker niet’, kraste Sam kort.

‘Normaal gezien vraag ik een kleine vergoeding, ik heb het je geschreven ook. In dit geval vervalt deze voorwaarde, want jij bent wel speciaal voor mij’, en in een beweging schoof hij een briefje van 50 euro naar Sam toe. ‘Hier, dat is voor jou.’

‘Maar..waarom?’ hakkelde Sam.

De jongen weigerde en schoof het bankbiljet terug naar Walter. Waarop die het op zijn beurt opnieuw voor Sam legde.

‘Neem dat nu maar. Het is voor de lekkere beurt die ik bij je mocht maken. Ik sta er als Meester op dat je het neemt. Het is een attentie, omdat ik je eerste mocht zijn. Aanzie het als een compliment.’

Sam had hem geschreven dat hij, wat de herenliefde betrof, nog maagd was en dat hij op dat vlak misschien wel ervaring wou opdoen. En, zo overschouwde Walter de situatie, ik heb hem nu zelfs al geknipt – zo snel kon het dus gaan. Hij merkte hoe Sam de hele tijd met zijn achterwerk op de handdoek zat te schuiven.

‘Heb je een beetje pijn?’ vroeg hij.

‘Dat valt nog wel mee,’ zei Sam.

‘Eigenlijk een beetje wel’, gaf hij het volgende moment toe, ‘maar het is vooral het fel kriebelend gevoel dat irriteert.’

Walter stond op, trok een lade open en nam er een kleine handdoek uit die hij aan de jongen gaf.

‘Hier, steek die maar tussen je billen, dat vangt het lekken op. En zo voorkom je ook dat er vlekken in de zetel komen, want die gaan er niet meer uit. Kijk daar dus maar mee uit, want ik kan dus ontzettend kwaad worden als je mijn divan besmeurt!’

Nog voor ze aan de SM-sessie begonnen hadden ze de afspraak gemaakt, als het er al van zou kwam, dat Walter dan in elk geval  een condoom zou gebruiken. Sam informeerde er naar, schuchter als een koorknaap.

‘Het was de bedoeling dat te doen, want zie, ik had er eentje liggen’, en hij wees naar het gebruiksklare rubbertje voor zich op tafel, ‘maar ik wou eerst eventjes zonder maar het ging vlot, ik zat meteen helemaal in je en voor ik er erg in had kwam ik al. Maar ik ben safe, wees daar maar gerust in.’

Doch Walter had er bewust geen gebruikt want hij was pisnijdig op Sam: hier, en dat nog wel in zijn eigen huis zijn wetten komen stellen, wat denkt dat joch wel niet, had hij een beetje geprikkeld gedacht. Met zijn ‘rubberloze’ daad had hij hem symbolisch diets gemaakt dat hij vanaf nu de zijne was. En dat hij niets, maar dan ook niets meer te zeggen en te betekenen had.

Sam dronk nog eens van zijn bier. De man – hij had getaand grijs haar wat hem een aureool van wijsheid gaf – was streng geweest maar rechtvaardig ook, zoals hij dat voordien zelf aangegeven had te zullen zijn. Nu, tijdens de ontspannen babbel vond hij Walter zelfs ineens gemoedelijk en minzaam. Hij voelde een groot respect, diep ontzag ook voor de door levenservaring gerijpte oudere man. Vanaf de eerste –stevige- handdruk die hij van hem kreeg had hij intuïtief aangevoeld dat Walter een innemende, warme en te vertrouwen persoonlijkheid was.

Zijn polsen gloeiden nu, maar op een deugdzame manier en hij nipte nog eens stilletjes van zijn drankje. Sam was compleet overdonderd door de gebeurtenissen zoals die zich hadden afgespeeld, in de nog geen volle zestig minuten nadat hij, met kurkdroge mond en zich voor de laatste keer moed insprekend, schuifelend voor de voordeur met trillende vingers de knop van de huisbel had ingeduwd.

Walter kon zijn ogen niet van de naakte jongen afhouden en voelde zich trots dat hij hem al zo ver had. Ze hadden een tijdlang gecorrespondeerd, Sam had aangegeven dat hij masochistische gevoelens had en wel wat wou experimenteren. Daarbij had hij grenzen gesteld: hij wou niet geblinddoekt worden, noch geboeid. Walter had er zijn voeten aan geveegd: een Meester stelt de wetten en een slaafje is er om te gehoorzamen en niet omgekeerd, zo luidde zijn filosofie. Hij had de beperkingen als een belediging ervaren. Wat dacht die snotneus wel niet?

Hij wist dat Sam een leidinggevende functie beoefende, als jonge beloftevolle ingenieur: hij, amper 24, had hij al een team van zestien mensen onder zich. Kaderlid, met dikke Duitse bedrijfswagen onder de kont maar, dacht Walter, zie hem nu hier maar eens zitten, in zijn blootje, ontdaan van alle glamour, zich tonend als de gehoorzame slet die hij is. Alleen al de manier waarop hij daarstraks, toen hij nog in de boeien vast hing, uitdagend zijn kontje naar achteren had geduwd, een loopse teef waardig, sprak boekdelen. Walter had in zijn leven al heel wat jongens de revue zien passeren maar hij had de indruk dat Sam toch wel de tamste slet was die hij ooit was tegengekomen. En het minste wat je kon zeggen was dat Walters’ levenspad, de flamboyante homo die hij was, rijk bezaaid lag met wilde uitspattingen.  

Hij had misprijzen voor figuren zoals Sam. Hij vond dat ze zich verlaagden tot het laagste en kon zich met de beste wil van de wereld niet inbeelden op welke manier én waarom hij wel respect voor ze diende op te brengen. En hij had ’t schijt aan van die jonge omhooggevallen kaderleden in een BMW. Tegelijk besefte hij dat hij niet zonder jongens als Sam kon, de geile speeltjes van het sadisme dat hij nu eenmaal in zich had.

Het SM-spel was voor Walter geen spel: hij kon er geheel ongedwongen zichzelf in zijn, zich bedienend van het naakte jongenslichaam, niet gestoord wordend door vervelende blikken, het gekreun gesmoord door de tot ding reducerende mondknevel.  In de pauzes, zoals ze nu eentje namen, voelde hij zich pas in een rol geduwd, in die van de goedaardige en zachtmoedige opafiguur die Sam, zo getuigden zijn brieven, in hem vermoed had.

SACRAMENT

Walter stond op om een kaars aan te steken, kwestie van het wat gezelliger te maken. Sam zei niks, enkel het geluid van de video die hij had opgezet vulde de kamer, korte in het Engels uitgesproken bevelen, hard gepetst en gekerm. Jongens die op schoten en over knieën werden gelegd om aan de lopende band gespankt te worden. Engelse kostschooltaferelen.

Mijn huisje lijkt wel een kerk, dacht Walter, het flikkerend vlammetje van de kaars bekijkend en de wierook ruikend, mensen komen naar hier om de Waarheid te vinden. Maar in tegenstelling tot het machtige geloofsinstituut vonden de jongemannen bij hem thuis wel wat ze zochten.

Hij vond de Katholieke Kerk gebouwd op de meest onwaarschijnlijke, de hallucinantste en bovendien grootste leugen sinds mensenheugenis. Geloof was iets voor kinderen, zo dacht hij, mààr laat ze dan wel geloven in Sinterklaas, in sprookjes ook.  En zijn gezicht werd dan somber, terwijl hij ongewild terugdacht aan de periode, lang geleden, toen hij als kind misdienaar was. Als jonge bengel was hij er steeds fier geweest op de taak die hij als misdienaar mocht volbrengen. Hij, de van trots glunderende jongen die in het mooie krijtwitte gewaad aan de zijkant van het altaar de mis kon volgen, het moment afwachtend waarop hij weer in actie mocht schieten. Om te rinkelen met de altaarschellen, bijvoorbeeld.

Hijzelf had als knaap in God geloofd tot zijn achtste, toen hij als misdienaar de priester plots niet alleen op het altaar diende bij te staan maar ook achteraf, in de beslotenheid van de sacristie ter wille moest zijn. De priester had hem op het hart gedrukt dat dit de ultieme godsverering was, dat het een groot religieus geheim was dat niemand ooit mocht weten, anders zou het sacrament dat hij talloze keren toegediend had gekregen, zich op een negatieve en ronduit verschrikkelijke manier tegen hem keren en hem en zijn familie ziek maken en hen in hun ongeluk zou storten. Als kleine jongen geloofde je alles wat ze je vertellen, en zeker van een priester, waar je zo al uit schrik niks tegen durfde zeggen, overdacht Walter met een verbeten trek om de lippen die periode.

En god – ja, god! – dat was al allemaal zo lang geleden, diep in de vorige eeuw, op de drempel van de tweede wereldoorlog, maar het maakte zijn afkeer voor alles wat met de kerk te maken had er nog steeds niet minder op. Walter was zeer ruimdenkend, voor zijn part kon je seksen met de buurman (of de buurvrouw, voor de ‘andersgeaarden’), met de eerste de beste voorbij lopende straathond ook of, mét de paus zelfs. Maar als er één ding is waar men van af dient te blijven, zijn het wel kinderen! En als je dan in een zware gezagsrol zit, gekleed zijnde in een priestergewaad en je prent het nietsvermoedende slachtoffertje dan ook nog eens in dat het een bijzondere gunst van God betrof, nou dat vond hij het ergste wat er kon gebeuren. De doodstraf hoefde voor hem niet opnieuw ingevoerd te worden, maar zulke figuren zouden ze effectief levenslang opgesloten moeten houden in een kleine kerker waar ze dan zo nu en dan uitgehaald werden voor een kleine martelsessie, om ze op die manier te laten ervaren dat ze nog gevoelens hadden, of tenminste zenuwen en pijnprikkels. Want van kinderen, daar bleef je af, punt.

En, al was hij er zichzelf niet echt bewust van, elke slag die hij uitdeelde, elke pijnkreun die hij ongenadig uitlokte waren nog steeds de markante stuiptrekkingen van de letsels die hij bij deze vroege traumatische ervaring had opgelopen. In elke boy die hij onder handen kreeg zag hij een onschuldig en naïef lijkende Jezus, in wiens naam destijds brutaal en voorgoed een dikke streep onder zijn onbezorgde kindertijd werd getrokken. En zo was hij enkele keren per week in de weer met zijn levenswerk, het straffen van Het Kwade dat hem zo bruusk uit zijn dartele kinderlijke onbekommerdheid had gerukt. Het kruis had definitief zijn leven bepaald, het kruis van de Katholieke Kerk, het kruis ook van de talloze jongens die hij met advertenties in zijn verdorven hol had weten te lokken.

Boys die, worstelend met gevoelens van onderdanigheid, in eerste instantie wisten waaraan ze zich bij hem thuis konden verwachten, jongemannen die hij in het begin steevast het gevoel gaf dat zij de regels van het spel mochten bepalen maar die hij dan al snel onderwierp aan de door hem én niemand anders uitgezette wetten.


OPVOEDING

Op de video zagen ze hoe een jongen snel met zijn ogen begon te knipperen op het moment dat zijn blinddoek werd afgezet.

‘Ik had daar ook wel last van, van dat felle licht’, zei Sam zachtjes, ietwat verlegen.

‘Ja, het is even wennen,’ haakte Walter in, ‘maar je zal er snel genoeg aan gewoon raken.’

Binnenkort zal je mannen moeten dienen zonder dat je ze ooit te zien krijgt, dacht Walter, terwijl een heimelijk lachje op de mond verscheen. Hem nog een paar keer ontmoeten en dan is onze jongen er klaar voor, redeneerde hij, nog steeds met die mysterieuze glimlach om de lippen. 

Zijn gedachten dwaalden af naar Gerrit, een goede vriend van hem die op zijn beurt een groepje van vier welgestelde mannen kende die dringend op zoek waren naar jong SM-speelgoed – dat mocht tot pakweg 25 jaar gaan, dus Sam zat daar nog mooi onder – en daar riant veel geld voor veil hadden. Mooi meegenomen, maar meer dan dat: zijn karig pensioentje kon echt wel een opstekertje gebruiken. En hij had zojuist al een begin gemaakt van de ‘opvoeding’ van Sam: hij had hem, door hem geld toe te schuiven, tot een hoer gedegradeerd maar de jongen, een ingenieur nochtans, had dat zelf nog niet eens in de gaten. Sukkel, dacht de dominante man. En tegelijk van: dit wordt mijn goudhaantje!   

Sam was er geschikt voor, daar was hij meteen achter gekomen. Hij regelde met de regelmaat van de klok afspraakjes bij hem thuis: hij maakte de boy dan klaar voor ontvangst, blinddoekte hem en hing hem in de boeien tegen het uur waarop met de klant afgesproken was. Hij ontving die dan, regelde vlug de financiële kant van de zaak, incasseerde en zo nu en dan werd in de vlucht nog een aperitiefje genuttigd vooraleer de trap werd genomen naar het kamertje waar het slaafje in zijn boeien klaar hing. Soms bleef Walter erbij, als toeschouwer of deelnemend aan het spel, andere keren stond de klant er op zich af te zonderen met de boy: dat hing af van het type klant, van het soort van afspraak ook dat geregeld was. Er golden voor de gasten twee belangrijke huisregels, met name dat er aan het slaafje geen blijvende noch zichtbare letsels werden toegebracht, en dat het bedrijven van de liefde uitsluitend met condoom verliep. Aan de eerste regel kon in geen enkel geval getornd worden, voor de twee regel gebeurde het wel eens dat Walter, mits een fikse forfaitopleg, vrijstelling verleende.

In al die jaren had hij op deze manier al heel wat contacten opgebouwd, mannen van diverse pluimage met een – doorgaans geheime – voorkeur voor jonge boys én brutale, gedwongen maar pure seks. Er zaten al bij al ook heel wat belangwekkende figuren bij: iemand met een belangrijke functie in het gemeentebestuur, en een onderdirecteur van een grote middelbare school in een stad, dertig kilometer verderop. De bekendste die geregeld over de vloer kwam was een Vlaamse charmezanger: in de jaren 70 vaak de hitlijsten aanvoerend maar nu allang op zijn retour. De zanger was een vlugge jongen, hij kwam enkel voor een snelle wip en verliet het huis steevast binnen de tien minuten. Een andere, voor Walter wel zéér belangrijke klant was een vrederechter, die in tegenstelling tot de zanger wel ruim zijn tijd nam en er een harde SM-sessie van maakte. De boy die hij had gehad was na zijn bezoek steeds uitgeput, hij liet de jongens keer op keer diep gaan, tot het uiterste haast. De magistraat hield van een harde maar geraffineerde aanpak, folteren zonder letsels toe te brengen was zijn specialiteit. 

Enkele jaren terug kreeg Walter nieuwe buren, een jong koppeltje van rond de twintig. Een zeer bevallige, verleidelijke jongeman, met twee billen die, zoals Walter ze vanachter in zijn broek zag steken, er zeker wel mochten zijn. Op een dag, Walter had veel gedronken toen, belandde hij bij de jongen. David, zo bleek hij te heten, was alleen thuis: een uitgelezen kans, zo had Walter snel door en hij begon hem te verleiden. David weerde zich heftig maar dat prikkelde hem nu nog net dat ietsje pietsje meer en op zeker moment stond de danig in de war zijnde jongen stond op het punt om hem buiten te gooien. Maar door constant inpraten en vleierij zaten ze uiteindelijk terug in de zetel, eerst tegenover elkaar en maar Walter had zich dan al vlug langs de knaap genesteld. Hij was bezig de jongen, wiens jeans en slip hij afgetrokken had (jaja, zo snel ging het ineens), ritmisch te masseren terwijl hun tongen in hun verstrengelde monden driftig een rondedans opvoerden, toen op dat moment de deur plots openvloog en het vrouwtje van David in de living stond.

De jongen begon zich dan te weren als een duiveltje in een wijwatervat, om zijn gezicht naar zijn vrouw toe toch maar te redden beschuldigde hij Walter er prompt van hem verkracht te hebben. Die weerzinwekkende leugens lieten Walter, dronken als hij was, door het dak gaan en heel wat spullen moesten eraan geloven, o.a. een lange mooie glazen vitrinekast die hij aan gruizelementen klopte. En op de koop toe had bij dat ene voorzichtige mepje dat hij David gegeven had, die ook nog eens een neusbreuk opgelopen. Enfin, een foute boel, een complete puinhoop die bovendien nog eens ‘opgeluisterd’ werd door het hysterisch gejank van dat kwade vrouwtje van hem.

Hij werd opgepakt en geboeid naar het politiekantoor gebracht: wat voor een vernedering was dat toen wel niet voor hem! Hij had er al zijn persoonlijke spullen moeten afgegeven, er werd een cel voor hem klaar gemaakt maar dat éne laatste telefoontje dat hij toen van de hoofdinspecteur mocht voeren, zorgde ervoor dat hij ontsnapte aan ten minste één nacht cel. De vrederechter – met al de contacten die hij heeft op gerechtelijk niveau – regelde de volgende dag zelfs dat het proces verbaal verticaal werd geklasseerd. 

Hij had Walter bovendien ook nog ‘advies’ gegeven hoe hij de zaak met de jonge buren het best definitief kon afhandelen. Walter was aldus bij het jonge koppeltje langsgegaan en hen afgedreigd klacht neer te leggen wegens smaad en alzo de zaak openbaar te maken, waarop het jonge stel snel de zware schadeclaim introk. En hij had David zelfs zo ver gekregen dat hij een brief schreef met daarin zijn excuses én zijn verklaring, zwart op wit, dat hij uit geheel vrije wil seksuele handelingen met Walter had gehad. Walter had ook nog gepoogd om de jongen naar hem thuis te lokken, voor zeg maar een soort van herkansing, maar zover had hij hem uiteindelijk niet kunnen krijgen. Eén van de eerder zeldzame momenten waarin de fervente broekenjager die hij was in het zand moest bijten. 

 
INVESTERING

Onder het voorwendsel naar het toilet te gaan, begaf Walter zich naar de badkamer waar hij de bezeverde mondknevel onder de kraan hield. Hij keek op zijn horloge en zag dat hij nog iets meer dan anderhalf uur had. Sam had immers laten weten dat hij ten laatste om 16u30 diende te vertrekken. 

Met een slokje water slikte Walter nog een Viagra in. Hij had er zin in en de grote vorm waarin hij verkeerde wilde hij nog minstens een uurtje verlengen. Sam zou hem straks weer laten ontlaaien in een fel knetterend en alle kleuren van de regenboog bevattend vuurwerk. De jongen mocht het vuur zijn, hijzelf zowel het genietend publiek als veroorzaker van de meest intens vonkende spetters.

En dan dronk hij, haast in één ruk drie volle glazen leidingwater. De zwelgpartij die hij zichzelf oplegde kaderde in nieuwe plannen die hij met de jongen had. Ondanks de grote waterdruk in zijn maag zag je toch iets van fonkeling in zijn ogen. Vlug liep hij zijn slaapkamer in om er zijn fototoestel uit een kast te halen. Dan ging hij naar het SM-kamertje maar bedacht zich halverwege en haalde uit zijn broekzak de sleutelbos waarmee hij de deur van de kamer tussen het SM-kamertje en de badkamer opende.

Van elke boy hield Walter een uitgebreid informatiedossier bij: naam, adres, telefoonnummers, geboortedatum. Fysieke beschrijving, de seksuele ervaring, de behandeling die hij hem in zijn huis gaf.  Seksuele voorkeuren ook – natuurlijk. Maar ook wat voor studieopleiding hij achter de rug had, de eventuele job die hij deed, met de coördinaten van het werk. Zeer belangrijk was de nauwkeurige informatie over de eventuele partner en van de ouders, telkens weer met de precieze coördinaten. Alles wat hij, door het geïnteresseerd vissen tijdens de gesprekken te weten kwam over het privé-leven vond een plaats in de bundel. Elke map bevatte doorgaans ook vele foto’s, waarin de boy in kwestie in de meest compromitterende en confronterende houdingen stond afgebeeld. Walter lette er op nooit zelf in beeld te komen, op hier en daar een hand na. Of zijn geslachtsorgaan, dat dan wel weer opvallend frequent op de kiekjes mee aanwezig was.

De mappen waren het kostbaarste wat hij bezat. Ze zaten weggesloten in een hoge massieve klasseerkast in het een kamertje dat de liefhebberfotograaf in hem als donkere ruimte gebruikte. Hij wilde geen enkel risico lopen en lette er steevast op dat boys niet rondliepen in zijn huis: als ze pauzeerden bleef Walter steeds bij hen en diende hij ze om een of andere manier even alleen te laten, dan hing hij ze zonder uitzondering vast in de boeien. En ook als er al eens een boy bleef logeren zette hij ’s avonds, wanneer hij bij de jongen voor die dag het laatste genot had gezocht, een toiletemmer op de kamer, legde een stalen halsband om de nek die met een ketting aan de bedspijl was vastgemaakt en sloot dan de verstevigde kamerdeur. De ketting was net lang genoeg om de jongen toe te laten zijn behoefte op de emmer te doen. Walter kon op die manier ongestoord tot rust kon komen, nog wat televisie kijkend of met een boek in bed.

Voor Sam had hij gisteren al een dossier aangemaakt, ze bevatten het handjevol brieven die hij geschreven had en straks, als de jongen vertrokken was, zou hij die aanvullen met ingezamelde gegevens en fotomateriaal.

Elke map bevatte ook een belangrijk document waarin hij de jongen liet verklaren dat hij op volledige vrijwillige basis intieme betrekkingen met Walter en vrienden van hem onderhield. Waarin de boy Walter, als dominerende partner in het SM-spel, de volledige bevoegdheid gaf om het spel in goede banen te leiden. Het laten opmaken van zo’n handgeschreven document was overigens nog een idee geweest van de vrederechter. 

“Op zulke manier ben je tegen alle onvoorziene omstandigheden en gebeurtenissen gedekt,” had die hem op het hart gedrukt.

Maar ook dat hij dubbel moest controleren dat elke jongen toch wel minstens achttien was, want “eens dat je met minderjarigen te maken hebt, zijn deze documenten van geen tel – dan hang je sowieso.”

Maar wees gerust, aan zoiets liet hij zich heus wel niet vangen.

Deze dossiers waren zijn schat, zijn geheim wapen. Een goed lonende investering. Recent nog had hij een jongen die plots kuren kreeg en zelfs niet meer eens uitgeleend wilde worden aan derden. Maar toen Walter hem een vijftal foto’s én een al aan zijn ouders geadresseerde enveloppe onder de neus duwde, was dat varkentje snel gewassen. In die mate zelfs dat de jongen in kwestie momenteel zelfs ontzettend loyaal is aan ‘daddy’. Walter glimlachte toen hij aan Benny, zo heette dat slaafje, dacht.

En, zo had de vrederechter hem onlangs nog verzekerd, dat als hij een soortgelijk systeem met jonge vrouwen zou uitwerken zijn broodjes binnen twee jaar gebakken zouden zijn. Soit, dat kon misschien zo zijn, maar meisjes waren een andere wereld: Walter had er geen feeling mee, kende ze niet, wist niet hoe ze in elkaar zaten. Kortom ze deden hem niets, interesseerden hem doodeenvoudig niet. Terwijl hij praktisch elke jongen om zijn vinger gedraaid kreeg én hij op de eerste plaats niet op zoek was naar business maar naar passie, een passie die doorheen de jaren op een min of meer toevallige manier ook goed was beginnen te lonen. In het wereldje wisten de welgestelde heren met een voorliefde voor harde seks met onderdanig boys hem intussen blindelings te vinden. Ze zouden opgetogen zijn als hij dra zijn nieuw product zou presenteren.

 
LINGERIE

Wim, een vriend van hem, stak zijn slaafjes in lederen attributen, maar daar had Walter het zo niet op begrepen. Zelf was Wim steevast in een zwaar lederen outfit gekleed: zo’n motorvest met broek en van die zware laarzen. Een pet en een ondoorzichtige zonnebril maakten de zware machoverschijning compleet. Walter vond,  als hij als gastmeester bij hem zo’n sessie bijwoonde, het iedere keer weer verkleedpartijen, op het randje van het potsierlijke. Nee, dat was niet echt zijn ding. In zijn ogen moesten slaafjes gewoon zijn wat ze waren, met name gebruiksklare sletjes. Punt andere zin.

Hij kickte op lingerie, op kousen en jarretels. Zulke dingen vond hij sensueel, sexy en zwoel, lekker hoerig ook.  En zoals iemand in een witte jas zich dokter ging voelen, of een ander in een politie-uniform flik, zo liet hij zijn boys lingerie aantrekken om ze tot slet te degraderen. En, zo wist hij, eenmaal ze die lingerie droegen, gingen jongens zich al snel willig en aanhankelijk gedragen. Die kousen en jarretels zorgden ervoor dat de jongen zijn beschermende formele masker snel liet vallen en kwam tot wat hij daadwerkelijk was: een onderdanig sletje. Hij bracht hem als het ware eindelijk tot zijn zolang en angstvallige weggestopte identiteit.

Hij nam van het bijzettafeltje een plastic zakje en grabbelde er een paar zwartkleurige doorschijnende kousen en een met kant bezet jarretelgordeltje uit.

‘Als we seffens de sessie hernemen wil ik dat je dit aandoet. Dit is je slettenoutfit, oké?’

Hij gooide de prulletjes naar de jongen die ze onhandig opving. Zichtbaar blozend bekeek hij de tere dingetjes.

‘Er zit geen broekje bij?’ vroeg die dan, bedeesd.

‘Oh ja,’ zei Walter, ‘dat is nog een huisregel: slipjes zijn verboden hier.’

Slipjes waren voor hem onpraktische ondingen en not done. Slaafjes moesten bij hem met hun belangrijkste delen steeds onmiddellijk beschikbaar zijn.

Een uitzondering: hij had één slipje liggen dat hij soms liet dragen als hij een slaafje aanbood aan derden. Dat was een doorzichtig broekje in nepleder dat hij liet aantrekken als hij een jongen in geschenkverpakking wou aanbieden. Een praktisch slipje trouwens: het ding moest niet uit, al was de jongen aan voeten vastgebonden, want door de ritssluiting vooraan en de lange spleet aan de achterkant bleef de boy elk moment volledig toegankelijk voor alle toepassingen.

‘De volgende keer dat je naar hier komt zorg je ervoor dat je je binnen de vijf minuten volledig naakt aan mij presenteert, begrepen?’

‘Ja,’ zei Sam, verlegen als een bakvis.

‘Ja WIE?’ vroeg Walter, zijn stem streng verheffend nu.

‘Ja Meester!’

‘Goed zo slet, je leert snel.’

Slet, dacht Sam, hij noemt me een slet…

Sam, zo dacht Walter op zijn beurt, tamme Sam toch…! Hij moest zich inhouden om niet meewarig met zijn hoofd te gaan schudden. Hij had de jongen pittiger verwacht.

Goed, er waren momenten geweest waarop hij had geschreeuwd, gekermd en gekreund, ogenblikken ook waarop je hem had zien schokken en waarbij er vanonder de blinddoek traanvocht op de wangen gerold was. Dat waren momenten die hij koesterde, die hem een volkomen verzadigd machtsgenot schonken.

Maar afgezien van het tintelen van de polsen, door het in de boeien hangen, had Sam geen melding gemaakt van noemelijke pijn. Walter zou straks een fors tandje bijsteken, want als hij ergens goed in was, was het wel in het pijnigen van boys. Door het folteren van een boy verhoogde hij in belangrijke mate de kwaliteit van zijn leven, in zijn ogen voldoende reden om carte blanche te krijgen.

Hij zag hoe de jongen gebiologeerd naar de pornovideo op het scherm keek, en verzonk dromend in gedachten. Hij had, uit een lang vervlogen vorig leven, een tweetal kleinzonen en één van hen had niet enkel ongeveer de leeftijd van Sam maar deed fysiek ook nog eens aan hem denken. Zijn twee kleinzonen waren ook knappe jongens met lekkere kontjes, zoals hij die telkens in hun broeken geprangd zag zitten want voor de rest wist hij het niet, al had hij, de schaarse keren dat hij ze de afgelopen jaren nog eens had ontmoet, en als hij eerlijk was voor zichzelf, steevast het verlangen om eens verder met ze te gaan. ‘Men’, de maatschappij catalogeert zulke verlangens op zijn minst als verwerpelijk, wist hij maar al te goed, maar kon hij er aan doen dat die twee hem opgeilden?

Intussen was hij er al een poosje achter dat hij in feite voortdurend zocht naar een soort van surrogaat boys voor zijn kleinzonen. En het exemplaar dat tegenover hem in de fauteuil zat, begon steeds meer en meer als twee druppels water op Jeroen, zijn jongste kleinkind, te lijken. Walter voelde weer een meer dan behoorlijke erectie opzetten en besloot dat het tijd was voor actie.

 
DOOP

‘We gaan er over vijf minuten terug aan beginnen,’ zei hij zakelijk tegen Sam. ‘Begin nu die spullen maar aan te trekken’.

Sam grabbelde in de lingeriestukjes en viste er een kous uit dat hij met onhandige bewegingen en slungelachtig begon aan te trekken.

‘De kous helemaal oprollen, je tenen erin en dan het voorzichtig afrollen op je voet. Pas op dat je er geen ladders in maakt, want ze zijn zo goed als nieuw’ instrueerde hij de jongen. ‘Heb je nog nooit zoiets aangehad dan? Van je zussen vroeger of zo?’

‘Maar nee,’ antwoordde Sam kortaf, ‘ik ben geen travestiet of zo, moest je dat denken.’

En Sam talmde, intussen naar Walter kijkende, in een soort van afwachtende houding, hopend op een soort van ‘laat dan maar, je hoeft het niet aan te trekken’-melding, zo vermoedde Walter, met binnenpretjes, maar in plaats daarvan porde hij de jongen aan om verder te doen, ‘je zal er je seffens goed in voelen, wacht maar.’ 

En, zo dacht Walter terwijl hij Sam verder zag klungelen, niet alle boys die op zijn advertenties reageerden kwamen in aanmerking voor uitleen aan derden. Zo kende hij een paar vrijgevochten jongens, fier op hun homo zijnd, die zelfs in de kroeg haast opschepten dat ze een Meester bezochten. Die waren min of meer in harmonie met zichzelf, de ene erg vrouwelijk en met uitgesproken onderdanige gevoelens, de ander met zowel een dominerende als een masochistische zijde, waarbij hij die laatste aan bod kon laten komen bij hem. Walter keek niet op ze neer, integendeel: het waren eerder jonge soulmates van hem, hij had respect voor ze en het was telkens een genoegen om ze terug te zien, gewoon als vriend al. In tegenstelling tot sletteboys nam hij ze ook mee naar zijn slaapkamer, om er in zijn bed te stoeien. Dat was een voorrecht en dat wisten ze wel. Die twee gasten waren een open boek en langs geen kanten chanteerbaar.

‘En vertel nu eens, hoe is het met je kinderen? Je had me geschreven dat je twee dochtertjes hebt, niet?’

‘Nee’, corrigeerde Sam hem, ‘een dochtertje en een zoontje, Saartje anderhalf jaar en Tom, mijn zoontje, drie maand’,  begon de jongeman plots enthousiast te vertellen. ‘Wacht even, ik heb een foto mee, ik zal ze even laten zien,’ en merkelijk trots wipte hij op, en snel de vijftig euro van het tafeltje grabbelend liep hij, een been in een zwarte kous gehuld naar de kapstok om daar uit de binnenzak van zijn vest zijn portefeuille te vissen.

Walter nam intussen snel een slok van zijn glas water, de ogen onafgebroken gefixeerd op de billen van Sam, waartussen nog steeds het kleine handdoekje hing te bungelen.

Door zijn vrouwtje op zulk een manier ontrouw te zijn heeft hij het trouwens zelf gezocht: als je vreemd gaat kunnen er nu eenmaal vreemde dingen gebeuren, zo verrechtvaardigde Walter voor zichzelf het stappenplan dat hij voor Sam had uitgewerkt. En toen liet Sam hem, fier als een pauw, de foto zien. Walter had zijn hand op het been van de jongen gelegd, streelde hem over de zachte kous en gleed verder naar boven.

‘Je bent wel een trotse papa, hé?’.

‘Jaaah, heel trots’, zei Sam beslist.

Walter had geen zin om verder over zijn kinderen te spreken, hij wou zelfs de foto niet zien en duwde die brutaal weg en hem met een volle hand in de bil knijpend gaf hij hem het bevel om binnen de minuut gekleed te zijn in de lingerie.

‘Dan gaan we naar de badkamer.’

‘Badkamer?’.

‘Je gaat in bad liggen. Het is je eerste keer vandaag, je moet nog ontgroend worden, gedoopt’ en hij voelde hoe de druk op zijn urineblaas nu wel heel erg zwaar werd.

‘En wie had je bovendien de toestemming gegeven om een vraag te stellen?’, beet hij de jongen nu streng toe.

‘Sorry’.

‘Sorry WIE?’

‘Sorry Meester’.

‘Slaafje, ik begin meer en meer mistevreden over jou te worden, besef je dat?’

‘Sorry,’ zei Sam weer, met een heel klein hartje nu, en het volgende ogenblik voelde hij de pijn van een stevige oorveeg en stond Walter naast hem, als een strenge sergeant met z’n rekruut ‘SORRY MEESTER’ in zijn rechteroor te brullen.

 
GEKLIK

‘Je bent een stout jongetje’, kijfde Walter, Sam nu aan zijn oor trekkend. ‘Wat zouden je kindjes wel niet denken moesten ze hun papa nu zo stout bezig zien, in die slettenlingerie van je.’

Walter nam hem bij zijn kin: ‘En wat zou je vrouw wel niet zeggen moest ze je nu zo in die hoerige lingerie van je zien, de loopse teef die je bent. Hoe heet ze?’

‘Jolanda’, slikte Sam.

‘Ah zo, Jolanda dus. En weet Jolanda dat haar echtgenoot een gore mannenslet is?’

‘Nee’, kreunde de jongeman kort.

Sam vond het unfair van Walter, dat hij zijn familie erbij gesleurd had, hij vond het ronduit smerig zelfs. Hij had door de zojuist gekregen opmerkingen een figuurlijke kaakslag gekregen, veel pijnlijker dan de meppen die hij van Walter al gekregen had, en liet zich nu, als een geslagen hond mak naar de badkamer voeren. Daar hakte hij een knoop door: hij wou stante pede stoppen met het spel want het spel was voor hem nu geen spel meer. Hij zei dat dan ook tegen Walter, hij vroeg hem om er mee te stoppen. Walter antwoordde onmiddellijk met een paar gemeende oorvegen,

‘Mond dicht, slaaf’, snauwend. ‘Wat denk je wel, meneer de ingenieur? Je hebt het grootste gedeelte van die vijftig euro nog niet eens verdiend, dus begin daar nu maar snel aan, slaaf! En dat ik je niet meer hoor zeiken, dàt zal ik voor jou wel doen!’ en hij droeg de boy op in bad te gaan zitten. 

Sam, helemaal van de kaart, zat in het koude bad, rillend, met een héél bang hartje want die Walter was nu echt wel kwaad, die was woest en hij vroeg zich, zich ook vernederd voelend door het vrouwenondergoed waarin hij zich had moeten hullen,  af wat de bedoeling was. 

Walter overschouwde de situatie snel, zag dat Sam in de badkuip zat zoals hij het wou maar had hem met de handboeien nog graag vastgelegd aan de badkraan, hij dacht eraan om die nog even snel te gaan halen, maar zijn blaas stond nu wel écht op springen. Hij dreigde Sam dan af dat hij het niet moest riskeren zich ook maar één seconde te verroeren en trok de ritssluiting van zijn gulp omlaag, viste zijn plasser uit zijn slip, deed vervolgens de deur dicht, je hoorde hoe de sleutel omgedraaid en dan uit het slot genomen werd.

In de living ging op hetzelfde moment de gsm van Sam af, maar het gerinkel drong niet tot in de badkamer, waar fors geklater van een vallende waterstraal klonk. Sam zat er als een verzopen kat bij, druipnat, de ogen dichtknijpend en de lippen op mekaar persend terwijl Walter genoot van het zalig gevoel dat zijn langzaam leeglopende urineblaas gaf, van het uitzicht ook op het tafereel dat hij voor zich zag. Hij schreeuwde de jongen nog toe zijn mond open te sperren.

Even later piepte in de living Sams’ gsm twee keer, er was een sms'je binnengekomen van Jolanda waarin die aangaf dat de vergadering aan het uitlopen was (ze was art directeur op een befaamd Brussels reclamekantoor) en of Sam de kinderen over een kwartiertje en ten laatste om 16.10 uur bij de kinderopvang kon ophalen, want dat Saartje en Tom anders op straat zouden staan.

In de badkamer was nu haast onophoudelijk geklik hoorbaar.

© Giel 2007

Fan van Giel? Lees dan ook zijn verhalen, haiku's, romans en meer... Luk Gybels

 

Alle verhalen van: Giel

Fijn verhaal 
0

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen