Uit de wind, in de zon

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 16 juli 2020
Hoofdcategorie Homo | Lesbisch | Bi
Aantal reacties: geen
1317 woorden | Leestijd 7 minuten

De kilometerteller van Hans’ fiets gaf 20,8 km aan. Dat had ie snel gedaan, in nog geen uur! Met tegenwind. Wow, wat knap! Dan was het hoog tijd dat hij zichzelf zou belonen met een verse gevulde koek en een kopje straffe koffie. Natuurlijk had hij er rekening mee gehouden dat hij zichzelf mocht belonen: in zijn rugzak zat de thermoskan en het zakje van de banketbakker. Hij zou er eens helemaal voor gaan zitten. Waar bleef het eerstvolgende bankje? Waarom stonden er nooit bankjes langs de route als je ze nodig had? Niet dat Hans voor één gat te vangen was. Hij kon, als hij wilde, overal koffiedrinken met een gevulde koek. Hij was op alles voorbereid. Onderin zijn rugzak had hij een opgerolde handdoek. Hij was totaal niet afhankelijk van een bankje. Hij was een soeverein man, selfmade, een winnaar! Hij had alles in de hand, hij liet zich niet verrassen door bankjes die uitbleven. Als het moest rolde hij zijn handdoek uit op elke willekeurige plek. Midden in het veld, naast een boom, op de hei, you name it, en hij kon er zitten. Of liggen, gewoon languit, geen gedoe, hupsakee.

Achter een heuveltje vond hij zijn stek. Veel beter dan zo’n onbeholpen bankje. Daarop kreeg je alleen maar een houten kont. Kijk hier dan, mild wuivend gras, een glooiend hellinkje uit de wind in de zon. Wat kon een man nog meer wensen? Niks. Nou ja, een kopje koffie met een gevulde koek. En kijk nou ‘s, wat haalde hij hier uit zijn rugzak? Toeval bestaat niet. Voorzichtig schonk hij de dop van de thermosfles vol. Pakte de koek uit het zakje. Als dat geen genieten betekende, dan wist Hans het ook niet meer. De dampende koffie smaakte zalig, Hans tanden zakte in het zachte verse spijs van de gevulde koek. Zijn mondholte vulde zich met het lekkerste zoet dat hij ooit geproefd had. Oké, toegegeven, de boterham met roomboter en hagelslag bij zijn ontbijt was ook voortreffelijk geweest, maar deze koek had echt het wow-effect.

Aldus genietend, de ogen gesloten, de benen languit, de kaken malend, voelde Hans het zonnetje steken. Hier in de luwte moest het toch op zijn minst 25 graden zijn. Met een ruk trok hij de veters van zijn schoenen los en schopte ze van zich af. Ook de sokken gooide hij vol ongeduld van zich af. Zo. Lekker. Met de blote kakkies in de zon. De tenen kwamen bij, de voeten absorbeerden zonlicht. Wacht, als dat kon, dan kon die sweater ook wel uit. Heerlijk, blote armen. Ja, ja, koffie, koek, blote voeten en blote armen. Wat wil een mens nog meer? Waarom eigenlijk dat T-shirt aanhouden, en die warme spijkerbroek? Het duurde niet lang tot Hans in zijn onderbroek op zijn handdoek zat. Eén met de natuur, inclusief koffie, laatste slokje, inclusief gevulde koek, laatste hapje. Zalig. Vogeltjes, het ruisen van de bladeren, de bloemetjes en bijtjes, het heerlijk warme zonlicht.

Hans kwam tot rust. De vermoeidheid van het fietsen, de bitterzoete smaak in zijn mond, zijn opwarmende velletje, ideale omstandigheden om achterover te leunen en languit te gaan. Zijn flesje zonnecrème bood voldoende voor zijn yoghurtkleurige lijf. De klodder die hij uitsmeerde over zijn buik kon niet verder dan het elastiek van zijn onderbroek. Die onderbroek, had die enige functie hier in dit door god en mens verlaten plekje natuur? Om echt één te zijn met die natuur zou het toch beter zijn als hij dat ook opzij zou gooien? Voor de vorm keek Hans nog eens goed rond, luisterde of hij mensengeluid hoorde en trok zich vervolgens het katoen van de billen.

Daar lag hij dan, naakt als een streaker op Wimbledon, met zelfs zijn geslachtsdelen royaal ingesmeerd. Niets zo hinderlijk als een verbrande penis, dacht Hans. Niet dat hij ooit een verbrande penis had gehad, maar hij kon zich voorstellen dat dat niet aangenaam aan moest voelen. Het ding had heus wel eens in hete plekjes vertoefd, maar 37 graden was toch de max geweest schatte hij in. Het lag heerlijk, zo een met de natuur, zo vrij, zo bloot. Dit moest hij vaker doen.

De man met de fiets stond opeens naast hem. Rustig, niet opdringerig, gewoon aanwezig zoals een andere klant bij de banketbakker. Hij zou misschien zandkoekjes bestellen, of appeltaart. Anders nog iets vroeg de juffrouw achter de vitrine? Nee, verder niets.
‘Goed te doen hier,’ vroeg hij.
Hans ging rechtop zitten en sloot zijn dijen.
‘Ja, hoor, goed te doen.’
‘Mooi, dan kom ik even bij je liggen.’
Hans wist niet zeker of hij het goed had verstaan. Maar de man voegde de daad bij het woord, parkeerde zijn fiets, trok een handdoek uit zijn fietstas en rolde die uit pal naast de plek van Hans.
In nog geen minuut lag de kerel net zo naakt als Hans languit.
‘Zo,’ zei de man, ‘daar liggen we dan, bloot zoals God het bedoeld heeft.’

Aarzelend liet Hans zich achterover zakken. Argwanend keek hij opzij.
‘Relax maar hoor,’ grinnikte de man, ‘we zijn gewoon twee naakte jongens die naast elkaar liggen.’
Het was waar, Hans knikte, twee naakte jongens, niet meer, niet minder.
‘Kom je hier vaker?’ vroeg de man.
‘Nooit,’ antwoordde Hans naar waarheid.
‘O, ik wel,’ zei de man. Ik heet trouwens, Rob.’ Hij stak zijn hand uit.
‘Hans,’ zei Hans. Robs hand was stevig en groot.
‘Je mag er trouwens wezen,’ zei Rob.
Hans keek omlaag naar zijn penis die op zijn onderbuik rustte. Onwillekeurig keek haar naar die van Rob. Het ding was stijf.

Hans slikte, likte zijn lippen en bracht schor uit: ‘Jij ook, Rob.’ Meteen voelde hoe hij er leven kwam in zijn geslachtsdeel. Het was geen kwestie van beheersing, het was alsof een andere entiteit de macht overnam. De zwellichamen liepen gewoon vol, er was ergens door iemand of iets een knopje omgezet.
‘Zo, nu zijn we twee naakte jongens met een stijve.’ Rob lachte rasperig.
‘Ja, sorry,’ beaamde Hans, ‘het is geen opzet.’
‘Nee, het is de natuur, hè, daar hebben we geen invloed op, het overkomt ons.’
‘Ons mannen,’ beaamde Hans overbodig.
‘Ja, de eerste vrouw met een erectie moet ik nog meemaken,’ grinnikte Rob.

Hans probeerde te ontspannen. Maar dit was zijn eerste erectie in de nabijheid van een andere man. Die nota bene met hetzelfde euvel behept was. Een rare situatie waaruit niet zomaar een uitweg leek.
‘Wat doen we eraan, Hans?’ Rob was op zijn zij gedraaid en nu wel erg dicht genaderd.
‘Ehm, niks?’ piepte Hans.
‘Niks? Is dat niet heel erg zonde?’
Zonde? Zo had Hans het nog niet bekeken. Als hij Rob goed begreep, dan… Op dat moment greep Rob Hans vast bij zijn penis. Met grote ogen zag Hans het gebeuren. En alsof hij Robs spiegelbeeld was, greep hij Rob beet. Zijn penis was hard. Het voelde bekend, maar toch ook weer niet.

Het leek onschuldig vermaak, dat was het misschien ook wel, twee elkaar aftrekkende mannen op een plekje in de zon, in de luwte. Opgewonden kerels die iets aan moesten met hun stijve. Rob leek vaker met het bijltje te hebben gehakt. Hans bleef niet ver achter, hij kende het klappen van zijn eigen zweep, wist in elk geval hoe je een stijve penis tot een hoogtepunt moest brengen.

Het was een gekke ochtend, dacht Hans. Eerst dat fietsen, dan die heerlijke koffie en die verrukkelijke gevulde koek. De zon op zijn huid, het gezelschap van Rob, en het zaad dat uit beider geslachtsdelen tussen de grassprieten vloeide. Ze lagen ruggelings uit te hijgen van de gedane zaken, hand in hand.
‘Dit was geweldig, Rob,’ verzuchtte Hans.
‘Fijn, Hans, zo denk ik er ook over.’ Rob bracht zijn gezicht bij dat van Hans en kuste zijn wang.
‘We rusten even uit, doen we straks nog een ritje.’
Hans knikte en streelde Robs verslapte penis.
‘Heb je het wel eens anaal gedaan?’ vroeg Rob.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+3

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen