Hindernis

Informatie
Geschreven door petra-1
Geplaatst op 14 juli 2021
Hoofdcategorie Homo | Lesbisch | Bi | Anders
Aantal reacties: 1
2147 woorden | Leestijd 11 minuten

De regen deert mij niet. Het mag dan een gure novemberavond zijn, ik heb heel veel behoefte aan frisse lucht. In gedachte zie ik mijn eigen hersens voor me die op volle toeren de orkaan in mijn hoofd proberen te temmen. Vergeefse moeite en dat is mij helaas wat al te bekend. De straat oversteken en dan loop ik zo het bos in. Tussen de voorbijvliegende wolken is het volle maan en echt duister is het bos niet. Sneller brengen mijn benen me naar mijn plekje, een goede kilometer het bos in naar het stukje hei en het bankje onder de eik waar je verscholen in het duister het wild zo mooi voorbij ziet trekken. Het geeft mij rust te zien dat je ook kunt leven zonder ingewikkelde relaties, te veel werkdruk, een huis vol spullen en een agenda vol verplichtingen.

Waarom ben ik hierheen gevlucht? Het gaat ongetwijfeld niet goed tussen mij en Janneke. Is mijn vuur geblust voor haar? Ben ik jaloers? Hoe komt het dat ik zelfs niet weet aan welke kant van die twee uitersten ik sta? Het dagelijks leven is na twee jaar tussen ons routine geworden. Ze heeft zich keurig aangepast aan de wensen die had op gebied van orde, netheid en al die kleine dingetjes die in een relatie tot wrevel leiden. Janneke is tenslotte in mijn huis in komen wonen. Ik zit ineengedoken en kijk. Mijn ogen registreren terwijl mijn gedachten thuis zijn. Vermoeidheid, kribbigheid? Onvermogen om mijn zorgen te delen met haar? Geef ik haar niet genoeg aandacht? Ons beider werk vereist nogal wat van ons. Moet ik mezelf te veel forceren om haar bij te kunnen houden? Ze is twaalf jaar jonger maar ook met 32 ben je niet piep meer.

Een zwijnenfamilie komt het veld opgelopen vanuit het bos. Ouders met kinderen, zorgzaam als ieder gezin. Pa en ma letten op en geven het voorbeeld, de kinderen scharrelen lekker rond. Gelukkig is de eikenboom waar ik onder zit niet de enige. Langzaam scharrelt de familie verder. Ik ben jaloers op mevrouw Zwijn. Is het mijn onvermogen om een gezin te stichten? Het eeuwige getwijfel over alle voors en tegens. Janneke zegt het met mij eens te zijn maar ik weet zelf niet eens goed of ik met mijn hoofd of mijn hart spreek. Mijn gedachten gaan terug naar huis.

Ik kwam binnen, wat vroeger dan normaal en trof het huis in duister. Alle lampen nog uit en de gordijnen open. Weinig welkom voor mij dus. Boven hoorde ik de douche en muziek, vrij hard. Een Franse zangeres met een mooi, wat zwoel nummer. Janneke draaide dat nummer vaker en ik liep omhoog. Mijn natte laarzen had ik bij de voordeur uitgedaan en op mijn kousen ging ik de trap op. De deur van de badkamer was open en ik zag haar contouren vaag door het douchegordijn. Mijn hart wilde haar verrassen en zo onder de douche stappen maar ik dorst het niet. Een schroom die ik niet kon plaatsen en die steeds sterker is geworden naar Janneke toe. Zelfs mijn groet was weifelend en ze beantwoordde die dan ook niet. Ik ging weer naar beneden en uiteindelijk stapte ik de deur maar uit.

Kan een relatie zo maar als uitgaan als een kaars die tot zijn einde komt? De zwijnenfamilie is in het duister opgelost maar alleen ben ik niet. Een stel reeën is vanaf de zijkant het veld opgekomen en ik geniet van de sierlijke tred en het schijnbare gemak waarmee ze rondlopen. Ik blijf kijken en het geeft rust. Het geluk is aan mijn kant want uiteindelijk komt zo’n beetje elk soort beest van enige omvang langs gewandeld en negeert mij volslagen. Dan voel ik mijn telefoon trillen, mail. Automatisch trek ik het ding uit mijn broekzak en pak het. Van Janneke, ze mist me. Logisch want het is al na tienen en ik heb niets van me laten horen. Ik lees haar bericht.

Lieveling, Ik voelde vanmorgen al dat je weer down bent en omdat je nu niet thuis bent gok ik dat je weer op je bankje zit. Je wilt alleen zijn en ik respecteer dat maar weet het volgende; Ik was vanmiddag wat eerder thuis en omdat we de afgelopen weken nogal druk waren met werk kreeg ik het gevoel of we weinig tijd voor elkaar hadden. Ik miste je, verlangde naar je en dat werd vanavond zo heftig dat ik onder de douche verlichting gezocht en gevonden heb. Ik heb mijn vib maar weer eens tevoorschijn gehaald en hij deed het nog. Lief, waarom vertel ik je dit? Om aan te geven dat ik nog naar je verlang. Je mag ouder zijn en rimpeltjes en grijze haren hebben, ik ben gek met je en wil geen ander. Ik vergeet het schijnbaar wel eens te melden als je daaraan weer twijfelt. Trouwens, de vib haalt het niet bij jou. Ik ben thuis en zal op je proberen te wachten.
xxx je kleintje.

Doodstil luister ik alleen maar naar mijn eigen ademhaling. Er trekt weer een bui over maar zo dicht tegen de stam ben ik aardig beschut. Wel is het even aardedonker en ik blijf doodstil zitten tot mijn ogen weer gewend zijn. Ik zie mezelf weer staan in de badkamer beschroomd om het gordijn opzij te trekken terwijl alleen dat ons scheidde. Dat en duizend kleine dingetjes die laatste tijd maakten dat we geen tijd meer voor elkaar zochten. Nu even niet, straks, morgen! We maakten er grapjes over maar dit is wel het resultaat, bedenk ik me. Janneke kan het wel zo schrijven maar de afgelopen weken was er van vrijen niets terecht gekomen en ook straks zal het wel weer niets worden.

Ik pak mijn telefoon tevoorschijn en begin te tikken.
Kleintje, Ik verlang ook naar jou. xxx
Ik veeg het weer uit. We kunnen niet net doen of er niets aan de hand is. Het zal benoemd moeten worden, maatregelen bedacht en geïmplementeerd en … Domme muts! Je bent niet aan het werk. Het is verdomme je vriendin! Waarom schiet mijn probleemoplossend vermogen te kort als het om mezelf gaat? Twee druppels vallen op het glas van de telefoon. Ik veeg ze weg en berg daarna dat ding weer op, staar weer in het duister. Een zwijn komt tot op een paar meter afstand aangelopen voor het mij ziet of ruikt en met een groink omkeert en verdwijnt. Het is een stevige keiler maar ik ben toch echt groter. Wil ik wel met Janneke verder? Ja, denk ik dan. Ze is mooi en nog jong. Ze wil geen kinderen maar dat hoeft voor mij ook niet. De wereld is mij al vol genoeg. Ze is aantrekkelijk maar ik besef ook dat het een eeuwigheid geleden is dat ik een gedichtje voor haar schreef. Mijn glimlach is breed en ik trek mijn telefoon weer tevoorschijn.

Het moet iets zijn over ons, hindernissen. Ik tik:
Onverwacht ravijn
Mooi, en nu verder, doorgaan?
We gaan door waar …
Hopeloos, ik veeg het weer uit.
Doorgaan zoals we deden is wel het laatste. Erken het probleem maar geef perspectief. Niet het einde van samen
Dat lijkt er meer op. Nu een samenvatting van mijn gevoel. Pffff, vijf lettergrepen. Hoe moeilijk kan het zijn? De ene na de andere regel komt op en veeg ik weer weg. Samen met steeds meer druppels.
slechts een hindernis
Die mag blijven. Zo, een complete haiku voor mijn lief. De eerste in meer dan een jaar bedenk ik me en ik zoek de smsjes terug. Het is zelfs meer dan een jaar terug waar ik hem terugvind:
ons geil genieten
samen negenenzestig
een feest voor ons saam

Dat was na die nacht in de duinen. Hoe romantisch wil je het hebben? Een harde windvlaag doet de bladeren hun druppels verliezen en nu is het raak. Mijn telefoon stopt er mee en ik vloek luid. Gedachteloos houd ik het ding in mijn handen en staar voor me uit. Het was mijn idee om de koelbox met lekkers te vullen en met plaid klaar te staan toen ze laat van haar werk kwam. Ik reed, Janneke deed haar ogen even dicht, het is toch een dik uur rijden. Samen de duinen in, hand in hand, zwoele avond, mooie maan. Mijn witte jurkje, blote voeten, die mooie Chablis, de zalm. Janneke was ook in het wit, shorts en die veel te grote blouse waardoor ik altijd zo’n inkijkje heb bij haar. Kusjes werden kussen en we vreeën met ons hele hart. Jannekes lieve koppie tussen mijn benen terwijl haar ogen mij aankeken, vaag zichtbaar in het maanlicht.  

Ik stop de telefoon in mijn jaszak en sta op. Hier blijven zitten heeft ook geen zin en ik loop terug. De regen is niet echt gestopt en heeft zo langzamerhand mijn lange haren raken doorweekt. Janneke ook, mopper ik mezelf. Stop toch eens met die eeuwige vlecht, je hebt van die mooie haren. Ja het zal best maar mijn vlecht was nooit een probleem in de regen. Ik loop flink door en na een kwartiertje zie ik door de bomen de straatverlichting. Het huis is donker als ik binnen ga. Mijn jas mag in de schuur uitdruipen, net als mijn schoenen. In het licht van de keuken kijk ik eens naar mijn telefoon. Zo dood als een pier en ik kan geen batterij verwijderen. Ik droog hem af en leg hem op een theedoek op de verwarming. Wie weet heb ik geluk. De woonkamer is donker en knip het licht aan. Een post-it midden op de tafel. Een zinnetje slechts in haar lieve meisjeshandschrift met kleine rondjes in plaats van punten:
Ik verlang nog steeds naar jou.

Ik kijk op de klok, het is al kwart over een. Ik sluit mijn laptop af en doe het licht uit. Stil loop ik naar boven en kleed me op de gang uit. Tandenpoetsen en naar bed. Slechts met een korte pyjamabroek aan stap ik in bed. Janneke slaapt diep en ik kus haar voorhoofd, geen reactie. Plafondstaren, te wakker om de slaap te vatten. Mijn gedachten gaan weer naar die haiku en die nacht in de duinen. We voelden ons zo verbonden, veilig in elkaars armen. We knuffelden, streelden likten en vingerden ons van het ene naar het andere orgasme. Maling aan de plek want we waren bij elkaar. Met mijn ogen dicht zie ik, nee voel het weer gebeuren. Ik verlang ernaar terug en als vanzelf gaat mijn hand in mijn broekje en vinden mijn vingers hun weg. Haar tong die mijn knopje telkens weet te plagen en mij knettergek maakt, haar handen die mijn tepels tot leven brengen en verharden, ik voel en beleef het allemaal weer als in de mooiste film. Ondertussen heeft mijn middelvinger zijn weg weer gevonden en mijn lichaam gaat als op de automatische piloot. Een kreuntje ontsnapt mijn mond maar het weerhoudt mij niet. Ik wil verder, moet verder.

Mijn linkerhand op mijn rechterborst streelt mijn tepel terwijl de vingers van mijn rechterhand zachtjes mijn lipjes masseren. De vertrouwde gloed ontwikkelt zich in mijn buik. Dan voel ik een hand op mijn buik zachtjes strelen. Ik durf niet te kijken, bang het moment te verliezen in een discussie maar het moet Janneke zijn. Ik krijg een kus op mijn wang en geschrokken wil ik stoppen maar haar hand drukt de mijne weer terug op mijn heuveltje.
Haar stem is zo zacht en lief. “Geniet maar lief, ik geniet mee.”
Een nieuwe kus, ditmaal op mijn ooghoek. Ze moet het traantje gezien hebben.
“Ik wilde je een berichtje sturen”, begin ik maar ze breekt me af en stuurt mijn hand nog nadrukkelijker.
“Strakjes, lief. Nu mag je genieten, wil ik genieten.”
Haar hand streelt mijn buik weer en ik krijg een kusje op een tepel. Mijn opwinding verhevigd langzaamaan steeds verder en stukje bij beetje dring ik bij mezelf binnen. Ik denk me de mond van Janneke op de plek van mijn vingers en ik zie gewoon haar stralende ogen die mij aankijken. Mijn kreuntjes worden door haar zachte geneurie aangevuld en begeleid als zong zij de tweede stem. Het puntje van haar tong in gedachten speelt plagerig over mijn knopje en dan wint de lust het zoals gebruikelijk van de beschaving. Mijn wijs- en middelvinger drukken zich een weg naar binnen en wijdbeens vinger ik mezelf naar een hoogtepunt. Ze moedigt mij aan en als waren we samen kom ik uiteindelijk klaar. Mijn bekken los van het bed en vingers diep in me. De wereld voor even stilgezet en het hele universum teruggebracht tot een knopje, kleiner dan het puntje van mijn pink.

Als altijd land ik weer veilig op bed, Janneke naast me. Haar kusjes op mijn wang en lippen zijn nog zachter dan eerst en zonder woorden begrijp ik wat ze wil zeggen: Het zit wel goed tussen ons, het moet alleen wat vaker gezegd worden.

 

Alle verhalen van: petra-1

Fijn verhaal 
+6

Reacties  

Liefde zonder hindernissen bestaat niet. Ze zijn er om te slechten, zodat je daarna weer samen verder kunt. Misschien. Dit verhaal kent realistische overwegingen en zoete herinneringen. Opgetekend dichtbij de werkelijkheid. Geen geromantiseerde, maar verdichte realiteit. Mooie woorden, mooie zinnen.