Non-sens

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 25 december 2019
Hoofdcategorie Humor | Satire | Absurd
Aantal reacties: 1
2224 woorden | Leestijd 12 minuten

In de trein van Berlijn naar Amsterdam ontmoette ik de Zusters van Het Heilige Kruis. Om precies te zijn drie dames in volle uitdossing, nonnen zoals je ze tegenwoordig zelden nog ziet. Hun accent verried Limburg, maar ze kwamen uit Amsterdam. Dat drukte zuster Maria, die met de blozende wangen, mij verschillende malen op het hart. In onze zondige hoofdstad was het woord van God noodzakelijker dan in onze zuidelijke provincies. Ze werkten in een opvanghuis op de Wallen en hielpen gevallen vrouwen weer opstaan.

‘Amsterdam is Sodom en Gomorra, meneer Van Vliet, de hel is er nooit ver weg.’ Zuster Bernadette zuchtte diep terwijl ze me donker aankeek. Ik knikte begripvol.
‘Waar woont u, als ik vragen mag,’ vroeg zuster Magdalena, die met het lieflijke gezichtje en de heerlijke glimlach.
‘In Amsterdam,’ bekende ik schuldbewust. ‘Niet ver van de hel, vrees ik.’ Dat laatste was natuurlijk een grapje, maar Maria, Bernadette en Magdalena sloegen synchroon een kruis. ‘Dat meent u toch niet,’ fluisterde Maria.
‘Zeg maar jij hoor, zeg maar Pim,’ negeerde ik de vraag.
‘Pim van Vliet.’ Magdalena proefde mijn naam in haar mond. Ze glimlachte weer lief vanonder haar kap. Haar tong ging langs haar bovenlip.

‘Vertel eens, Pim,’ vroeg Maria, ‘kom jij wel eens op de Wallen?’ Ik kwam nooit op de Wallen, het was de laatste plek in Amsterdam waar ik naartoe wilde. Dus waarom ik van kleur verschoot, was een raadsel. Ik schudde driftig mijn hoofd, als een jongetje dat betrapt werd op het onder het rokje kijken van een meisje. ‘Nnnee, nee hoor,’ stotterde ik. De nonnen keken elkaar veelbetekenend aan. Toen richtten ze hun zes ogen weer op mij. Bernadette  keek nog strenger dan eerst.

‘Pim, kijk me eens goed aan. Je kent het gebod van de valse getuigenis, hè?’
Ik slikte en knikte. Het werd wat ongemakkelijk in de trein die voort denderde tussen Hengelo en Deventer. Waren we maar alvast in Amsterdam, het Sodom en Gomorra van Holland.
‘Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste, Pim.’ Magdalena zei het met een zachte stem en de glimlach die op haar kaken gebakken leek. ‘We weten dat voor veel mannen de wil al zwak is, dus laat staan het vlees.’

Laat staan het vlees? Het vlees laten staan? Het lijkt misschien onwaarschijnlijk, maar in de opgebouwde spanning voelde ik het begin van vlees dat zich oprichtte. Ze had dus gelijk, mijn vlees was zwak. Maar in die zwakheid, die slapte, maakte het zich juist sterk.
‘Kijk, Pim,’ lispelde Maria, ‘de seksuele normen vervagen en daar moet tegen opgetreden worden. Dat is een van onze taken. Die dames op de Wallen, dat kan echt niet meer. En de oorzaak achter die ellende is de man.’
Ik knikte weer.

‘Mannen lopen, en ik vertel niks nieuws, want je bent er zelf een, mannen lopen altijd hun pik achterna.’ Maria verblikte noch verbloosde toen ze het woord ‘pik’ uitsprak. Haar lippen vormden het woord, getuit waren ze, pik kwam eruit, p-i-k. Het klonk zakelijk. Zoals je ook kip kunt zeggen, slagroom of autosleutel. Of kut voor mijn part. Maar dat zei ze niet. Ze zei pik, en bij het verklanken sperde ze haar ogen wijd open, haar prachtige bruine ogen onder haar donkere wenkbrauwen.
‘Jij zegt geen bezoeker te zijn van de Wallen, Pim.’ Bernadette hield haar hoofd een beetje scheef. ‘Als dat zo is, is dat fijn, dan ben je een gezegend mens. Maar meer in bredere zin, meer in de zin zoals Maria het zegt, dat achter je geslachtsdeel aanlopen, je mannelijke geslachtsdeel, doe je dat ook niet?’ Ze had dwingende koele blauwe ogen.

Ik zweeg om haar woorden tot me door te laten dringen en moet daarbij onnozel hebben gekeken. In mijn broek voelde ik mijn bewegende mannelijke geslachtsdeel. ‘Pik’ zou Maria zeggen.
Magdalena nam het woord: ‘Met andere woorden, Pim, laat jij je leiden door een stijve lul. Daar komt het eigenlijk op neer.’ Ze likte haar bovenlip weer, nadat ze was uitgesproken. ‘Lul’ had ze gezegd. Zoals anderen brood zeggen, of kniekous.Ik kuchte achter mijn hand. De ademhaling verliep niet helemaal soepel. Wat wilden ze nou, die nonnen?

‘Nou ja, stijf, stijf is ook zo wat,’ probeerde ik stroefjes, ‘maar hij zit aan de voorkant, mijn pik bedoel ik, dus ja, of ik nu wil of niet, ik moet er wel achteraan lopen.’ Ik voelde hoe mijn gelaatstrekken in een onbeholpen grimas schoten. Het was warm, ik stond op om mijn colbertje uit te doen. Buiten zag ik de lichtjes van boerderijen.

‘Jezus,’ sprak Bernadette luid, ‘zeg dat het niet waar is, Pim!’ Ze knikte naar mijn kruis. ‘Je gaat ons toch niet vertellen dat je een erectie hebt, hè.’ Ik keek omlaag en zag hoe mijn broek rechts van mijn gulp opbolde. Mijn geslacht had zich in volle lengte opgericht, dat kon geen pantalon verhullen. Bernadette boog naar voren en legde haar hand op mijn broek. ‘Jozef en Maria, allemachtig!’ Ik had natuurlijk moeten gaan zitten, maar bleef besluiteloos staan. Het viel me nu pas op dat de gehele coupé leeg was op ons vieren na. Bernadette greep met haar vingers dwars door de stof om beter grip te hebben op mijn jongeheer in opgewonden staat.

‘Ik vind dit niet zo kies van je, Pim,’ bemoeide Maria zich ermee. ‘We praten hier over serieuze zaken en dan laat jij toe dat dat ding opstijft. Gênant. Ongemakkelijk. Laat mij eens, Bern.’ Bernadette liet los en Maria nam het over. Als het stokje bij een estafette. Stok dus. Ze wreef haar hand stevig over mijn erectie. Ik keek ernaar, de soepele hand, de lange vingers, de gelakte nagels. Wat? Sinds wanneer lakten nonnen hun nagels? Sinds wanneer hadden nonnen überhaupt zulke ordinair lange nagels?

‘Uhh,’ kreunde ik. Betekenisloze prietpraat van een stumper met een dikke pik. Ze hadden me in de tang. Zeker Maria, die nooit meer los leek te gaan laten. ‘Je lul achterna, hè,’ gromde ze, ‘je dikke vette lul achterna.’

Ik stond daar maar, als een lulletje rozenwater, of misschien meer een lul rozenwater, maar ik gleed hoe dan ook in een roes waarin ik niet wilde glijden. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat er verlossing gloorde in de verte. De conducteur kwam binnen. Herstel, de conductrice. Maria liet los. Ik wilde gaan zitten.

‘Staan blijven,’ siste Magdalena. Ze glimlachte nog steeds, maar haar toon was dreigend. Ik bleef staan en vestigde mijn ogen op de hulp die langzaam naderde door het gangpad. Maar Magdalena was snel en onberekenbaar. In twee, drie seconden lukte het haar mijn gulp los te ritsen, haar hand in mijn broek te steken, mijn onderbroek omlaag te schuiven en mijn naakte penis in vol ornaat naar buiten te trekken. Ik keek niet, maar voelde het. Er gleed een tochtvlaag langs mijn kloppende eikel. Terwijl zweetdruppels op mijn voorhoofd parelden. Toen voelde ik Magdalena’s tong.

‘Goedenavond, samen.’ De conductrice, mijn reddende engel. Ze keek omlaag naar wat Magdalena uitspookte met mijn opgeheven mannelijkheid. Ik keek haar hulpeloos aan, wist zelfs mijn schouders op te trekken als teken van onschuld.

‘Jullie zijn lekker bezig, hier, haha.’ Ze boog wat voorover om het tafereel nader te beschouwen. Magdalena had hem nu helemaal in haar mond genomen. Ik was totaal in verwarring. Sinds wanneer lieten conducteurs toe dat er onwelvoeglijke handelingen plaatsvonden in de trein! ‘Zoho, ik heb ze kleiner gezien zal ik maar zeggen, hahaha. Maar groot of klein, het is één pot nat. Als het dan maar wel mijn pot nat is, zeg ik altijd! Hahaha.’
Maria en Bernadette lachten vriendelijk met de conductrice mee. ‘Wij hebben natuurlijk niet zoveel ervaring,’ zei Bernadette, ‘maar ik geloof u graag. Oh, en maakt u van ‘niet zoveel ervaring’ maar ‘helemaal geen ervaring’. We zijn en blijven maagd, natuurlijk.’

‘Ja, eeuwig zonde, meiden.’ De conductrice knikte meelevend. ‘Af een toe een man op de kut, ik kan het u aanraden, hoor. Nu ik hier toch ben, mag ik uw vervoersbewijs even zien?’ Het was op dat moment dat ik met een plop uit Magdalena’s mond schoot. Terwijl de zusters hun ov-kaarten zochten, bleef ik schaamteloos met mijn naakte geslachtsdeel achter. De eikel glom van Magdalena’s speeksel. De conductrice kon haar ogen niet van mijn fiere boom der lusten afhouden. Ik snapte best dat ze er even in had willen kruipen. Maar de situatie was er niet naar. Wie gaat er nu over tot de paring met drie nonnen in de buurt? Afwezig scande de conductrice de kaarten van het nonnentrio. Na de derde kaart stopte ze haar apparaat in haar jaszak, bracht haar handen bij het elastiek dat haar kapsel bij elkaar hield, trok het eruit en schudde woest met haar kop. Het was niet moeilijk te raden waar ze op uit was. It was me she was looking for! En hoe!

Vraag me niet terug te halen wat er exact gebeurde. Wat het ook was, het resulteerde in minder dan geen tijd in dat ik languit op twee stoelen belandde, mijn hoofd aan het gangpad, mijn broek op de enkels, de conductrice naakt bovenop me. Ze had zich op me gespietst als een piek op de top van de kerstboom, mijn kerstboom, mijn blauwspar met ballen. En dat alles in een natte variant, met de vochtige hitte van haar kut en de bewegingen van een stormachtige neukpartij. De trein denderde voort. Ze moest natuurlijk fluiten op het perron in Deventer. Zij fluiten, ik spuiten, zelden waren mijn agenda en testikels voller geweest. En de kut van de conductrice natuurlijk. Ik houd niet niet van opscheppen, maar ik mag er wezen. Ik hield me vast aan haar deinende derrière, bewoog mijn heupen op het ritme dat zij aangaf. Ging in en uit alsof ik er kind aan huis was.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het nonnentrio min of meer uit het oog was verloren door de flow waarin de conductrice me gebracht had. Ik neukte haar als een hogesnelheidstrein zonder noodrem. Totdat ik even mijn dichtgeknepen ogen opende en constateerde dat mijn hangende hoofd zich tussen twee immense vleeskleurige pilaren bevond met boven mijn hoofd het plafond van een kathedraal in de vorm van een gapende schaamspleet. Het kale kruis - Maria, Magdalena, Bernadette? - landde onhandig op mijn neus. Ik ademde de lustopwekkende geuren van het kruidentuintje in en bracht mijn begerige tong in stelling. Met effect, want Maria - ik herkende haar geluid - begon te kermen alsof ze een mirakel ervoer. Welke non scheert haar schaamhaar?

Mocht u ooit in de toestand belanden waarin ik was beland, dan raad ik u aan alles, maar ook alles uit uw bestaande leven tot dan toe los te laten en u over te geven aan de rit naar de climax. En de climax zelf, natuurlijk. Laat gedachten waaien wanneer u schaamteloos bezig bent een non te beffen en een conductrice te naaien. Ontzag voor uniformen en religie kunt u beter op andere momenten hebben. Wie net als ik terechtkomt in een situatie die onverwacht, onverklaarbaar en op het randje is, kan zich verzetten. Maar het is beter gewoon de boel de boel te laten, het verstand op nul, de blik op oneindig.

We kwamen klaar een minuut of vijf voor de aankomst op station Deventer. De wagon waarin we zaten werd even opgetild uit de rails toen het zover was. Ik denk dat ik een liter sperma in de conductrice spoot. Mijn kin, neus en mond dropen van Maria’s geil. Het was warm en vochtig onder haar jurk, die opeens van mijn hoofd getild werd.

‘Ik moet pissen,’ gilde Maria die op een holletje door het gangpad verdween. Op de stoelen tegenover me keken Bernadette en Magdalena me met verblufte gezichten en vuurrode wangen aan. Ik zag nog net hoe ze hun handen onder elkaars jurken wegtrokken en vochtige vingers aan de bekleding van treinstoelen smeerden.

Zo snel als de conductrice zich uitgekleed had, zo snel stond ze ook weer in vol ornaat naast me. Vingervlug bond ze haar warrige lokken met het elastiek bij elkaar. Ze bukte zich voorover om me te kussen.

‘Elma,’ zei ze, ‘Elma van ‘t Spoor, aangenaam kennis te maken.’ Ze likte haar lippen. ‘Zo proeft een non dus van onderen.’ En weg was ze. Deventer naderde.

Toen ons compartiment volliep met verse reizigers zaten de nonnen en ik er vredig bij. Bernadette had een haakwerkje ter hand genomen, Maria las uit haar zakbijbeltje, Magdalena deed wat op haar telefoon en ik las het Financieel Dagblad. Alsof er niets was voorgevallen. Ik hoorde Elma fluiten op het perron en meteen daarna zette de trein zich in beweging.

De telefoon in mijn binnenzak trilde. Het was een sms’je van een onbekend nummer.
‘Zin om even met mij het toilet in te duiken?’
Ik keek op. Magdalena keek me veelbetekenend aan.
‘Hoe weet jij mijn nummer?’ sms’te ik terug.
‘Met een beetje hulp van God en een beetje van Google.’
‘Het toilet induiken?’ typte ik.
‘Weet jij iets beters?’
‘Een non die haar kut achternaloopt?’
‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit, Pim.’
Ze stond op en wandelde zonder om te kijken het gangpad door.

Ik stond op.
‘Wat ga jij doen, Pim van Vliet?’ Bernadette keek me vriendelijk aan.
Ik zei het zonder enige aarzeling, zonder twijfel ook. ‘Ik loop mijn lul achterna.’



Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+7

Reacties  

Een ware kerst surprise :lol: Ik heb er van genoten!!