Laatavondtrein

Informatie
Geschreven door Giel
Geplaatst op 17 november 2019
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: 5
1037 woorden | Leestijd 6 minuten

Een zee van rust, als ik de deur van het eersteklasse compartiment open schuif. Ik ben de enige, wat een luxe! Typisch voor een laatavondtrein. Die melancholische eenzaamheid. Heeft me steeds kunnen bekoren.

Ik haal een dossier uit mijn aktenkoffertje. Een heksenketel is nog een aardige omschrijving voor de toestand op het kabinet. De stress rond de begrotingsopmaak was nog nooit zo intens. Er stapt nog iemand op. Een jonge vrouw. Die moet naar de andere kant.

Tot mijn verbazing komt ze mijn richting uit en neemt pal voor me plaats.

'Eh, excuseer juffrouw,' schraap ik mijn keel, 'maar de tweede klasse is verderop'.

'Weet ik, ' zegt ze, met een fluwelen stem, 'ik heb een kaartje voor hier.'

Ik vind het grof, ongepast, ronduit onbeleefd dat ze vlak voor me zitten komt. Ik ervaar het als een schending van mijn privacy, van mijn territorium.

'Wel een geluk dat er net hier nog een plaatsje vrij is,' zeg ik cynisch. Als ze het nu nog niet begrepen heeft, de snotneus.

'Een lege trein is eng. Ik verkies gezelschap. Als u het niet erg vindt tenminste?'

De azuurblauwe ogen die me aanstaren, hypnotiseren haast.

'Neeeejhoor,' hoor ik mezelf neuzelen, terwijl ik de krant grijp.

Treinen zijn niet meer wat ze geweest zijn. Vroeger kon je mijmerend je blik laten dwalen over het voorbij schuivend nachtelijk landschap. Nu zijn de ramen grote spiegels waarin je verscholen achter de opengevouwen krant je medereizigers kan bespioneren.

Ze is een mooi meisje. Lang, kastanjebruin haar. Een gezicht dat mysterie uitstraalt. Jeansjasje. Pull. Kort zwart rokje. Wollen sokken die tot net boven haar knieën prijken. Een flower power meisje.

De treinbegeleider inspecteert mijn abonnement, knipt haar kaartje. Ze spoort ook naar het eindstation, zo blijkt.

'Ambtenaar?' vraagt ze me.

Ik knik en vraag of ze studeert.

Derde jaar filmschool, blijkt. Regieassistente.

Ze leunt achterover. De dijen lichtjes gespreid. Haar rokje is een beetje omhoog gekropen en geeft een inkijk. Tjonge, merk ik dan, ze heeft eenvoudigweg geen slipje aan! Zou ze het zelf wel weten?

'Vergeetachtig type, jij?'

'Waarom?'

'Bij het aankleden niets over het hoofd gezien?' en ik knik kort naar beneden.

'Ah dat. Het geeft me een vrij gevoel.'

Wel wel!

Ik open opnieuw mijn krant. Voel plots iets tegen mijn broek drukken. Haar voet.

'Zou je als-je-blieft nu meteen-'

'Geen zin in een spelletje?' onderbreekt ze me, 'de dag zit erop, laten we wat ontspannen.'

Brutaal nest. We kijken elkaar strak aan. Maar de zonnetjes die in haar ogen stralen doen me ontspannen. Als een uitgelaten hondje kwispelt haar voet verder in mijn kruis. Ik kijk naar dat van haar. Het ligt er bij als een benevelde zonnedauw. De lipjes, verleidelijk openhangend, wachtend op een nietsvermoedend vliegje. De erotisch geladen spanning in deze coupé doet me haast trillen. Terwijl ze haar dijen nog wijder opent, masseert ze met haar voet ongegeneerd de bobbel in mijn broek.

'Waar wil je naar toe?' vraag ik terwijl ik achterover zak, 'wil je misschien. meer?'

'Lijkt me een goed voorstel…'

'Leg je dwars over de bank,' zeg ik dan. Ze doet het, zonder dralen.

Ik sta op en frommel snel mijn broek open. Ik duw haar linkerbeen omhoog en steun op mijn knieën tussen haar dijen. Ze vist mijn geslacht uit mijn slip. Als vanzelf glijdt hij in haar nauwe maar warme, vochtige spleet – zo tochtig staat ze. Ik buig door mijn armen en kus haar. Ze zuigt mijn tong haast aan flarden.

Veel tijd tot het voorlaatste station is er niet. Ik sla dan ook wild aan het rampetampen. Ik spuit snel, op zo'n intense manier dat het lijkt alsof mijn ballen mee door mijn pisbuis vliegen.

Ook zij komt. En we waren al bij al niet eens vijf minuten bezig, schat ik.

Ik trek mijn pantalon op, sluit mijn gulp. En geef haar een lief kusje op het voorhoofd. Hoe gaaf is haar gezicht wel niet, hoe sensueel haar lippen. Zonder er bij na te denken rits ik opnieuw mijn broek open en trek haar hoofd zachtjes over mijn eikel en schacht. Haar tongetje en lipjes zijn die van een engeltje, maar wetende dat we niet veel tijd hebben begin ik me zelf snel af te rukken.

'Niet smossen op mijn jasje of pull,' vraagt ze, bezorgd. En dan, verdomme, de aankondiging van de treinbegeleider uit de speaker. Snel berg ik de handel op.

Ze inspecteert haar schaamstreek, ik zie hoe ze op de zetel lekt. Wat een ontwapende intimiteit. Ik tast in mijn broekzak en geef haar een propere zakdoek. Ze propt hem tegen haar poesje.

De trein vertraagt. Dringende plasbehoefte, op naar het toilet. Maar daar wil het niet lukken, ik barst nog van de testosteron. Toch een paar straaltjes dan. We vertrekken opnieuw. Nog een tiental minuten tot het eindpunt. Genoeg voor een blowjob, realiseer ik me. Vol hitsigheid verlaat ik het toilet.

Ze is verdwenen! Ik ben ontgoocheld maar ga niet op zoek, wellicht zit ze in een andere wagon. Afwezig begin ik in een dossier te bladeren. Ze was het vleesgeworden verhaal uit een groezelig seksboekje, denk ik. De vrouwelijke, nymfomane versie van een potloodventer. Laat mij dan in plaats van een puntenslijper maar de muizenval zijn! Intussen merk ik dat mijn vingers zich een weg gezocht hebben in mijn gulp.

Op het perron zie ik haar opnieuw! Ze wordt omhooggetild en haast versmacht door een jongen van wie ik aanneem dat het haar vriend is.

Kort aan de uitgang draai ik me even om en zie hoe ze met haar kin op zijn schouder rust. We hebben oogcontact, ze lijkt gelukkig, lacht naar me, geeft me zelfs een knipoog. Even tilt ze een hand van zijn schouder om me met haar vingers toe te zwaaien. Heel meisjesachtig. Zo lief.

Prachtmeid!

Dit nemen ze me nooit meer af, dit 'onderonsje' met... Ik ken haar naam niet eens! Niettemin loop ik fluitend naar de uitgang. Wetend dat thuis Tania op me wacht. De vrouw die ik al bijna dertig jaar ken maar al eeuwen liefheb.

 

Fan van Giel? Lees dan ook zijn verhalen, haiku's, romans en meer... Luk Gybels

 

Alle verhalen van: Giel

Fijn verhaal 
+8

Reacties  

Heb een vermoeden dat het snel goed gaat komen met die begrotingopmaak. Het betere schrijfwerk, Giel
Ik stel vast: Giel kan Schrijven. Met een hoofdletter dus.
Leuk verhaal, mooie woordkeuzes.
Welkom bij Lecterotica, Giel! Dank je wel voor dit pareltje :-)
Reclame voor de nmbs mooi geschreven