Bingo

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 14 februari 2020
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: 4
916 woorden | Leestijd 5 minuten

Je moet me geloven als ik zeg dat ik nooit naar bingo’s ga. Ik vind dat zelfs voor bejaarden en zwakbegaafden een afstompende activiteit. Maar op een dag was het zover, ik zat in een zaaltje te bingoën. Er waren mensen met wel zes kaarten voor hun neus, maar ik had me beperkt tot één. Dan maakte je wel minder kans op winnen, maar er kon minder fout gaan. Bij bingoën hoort namelijk het verschijnsel ‘een liedje zingen’ als je een valse bingo meldt. En ik zou liever ter plekke sterven, dan voor een zaal vol vreemden een liedje te moeten zingen. Feit was dat deze bingo een bingo voor volwassenen was. 18+. ‘Een liedje zingen’ bij een valse bingo was hier een striptease geven op het podium. Ik zou nog liever ter plekke het leven laten dan daar een striptease te moeten geven. Ik zong nog liever een liedje.

Waarom mij dan in zo’n risicovolle ambiance begeven? Dat had alles te maken met de hoofdprijs. Je kon, naar keuze, een levensechte pop winnen van een man of een vrouw. En echt, geloof me, die zagen er bijzonder authentiek uit. Poppen Fernando en Esmeralda, het mannetje en het vrouwtje, stonden gebroederlijk/gezusterlijk naast elkaar op het podium in hun ondergoed. Je kreeg dus een behoorlijk goede indruk van hetgeen je mee naar huis mocht nemen áls je zou winnen. Ik had mijn oog op Fernando laten vallen, die had toch een zekere meerwaarde vond ik, gezien de bolling in zijn broekje. En tja, hij zag er verder heerlijk geproportioneerd uit. Prachtige donkere krullen, biceps als autobanden, een borst ter breedte van een driezitsbank. Dus sorry, Esmeralda.

Ik concentreerde me op mijn kaart. Dat viel niet mee met al die valse bingo’s en stripteases op het podium. Het leek wel, alsof sommige deelnemers het erom deden. Dan riep er een dame of heer luidkeels ‘bingo’ door de zaal, vervolgens was er dan die nerveuze afwachting of het echt wel zo was en zo niet dan ging die hele meute plots scanderend tekeer als een kolkende zee: ‘wij willen naakt zien, wij willen naakt zien’, en ‘broekje uit, broekje uit’ of ‘bh’tje uit, bh’tje uit’. Te gênant voor woorden, eigenlijk.

Je moest een volle kaart hebben om Fernando of Esmeralda te winnen. De mijne raakte al spoedig grotendeels bedekt. Had ik me niet ergens vergist, had ik wel steeds goed geluisterd naar de man met de nasale stem die de nummers afkondigde? B5, I18, N22 enzovoorts. Ik keek bij mijn buurman links, die had ondanks zijn zes kaarten veel minder treffers. Wat me helemaal zenuwachtig maakte, was dat hij al diverse keren had gefluisterd dat ik ‘bingo’ moest roepen, steeds gevolgd door ‘broekje uit, bh’tje uit’. Maar ik liet me niet uit mijn tent lokken. De viespeuk. Totaal geen Fernando-type. Ik keek op om de pop nog eens goed te bekijken. Het zou toch wat zijn als ik hem mee mocht nemen naar huis.

Maar, omg, nu was ik toch afgeleid geweest. Wat zei de spelleider? O57? Ik keek bij mijn buurman wat niet echt hielp.
‘Wat was het, wat was het,’ fluisterde ik gehaast. Het sloeg nergens op, want die vent was uit op mijn ontkleding. Alsof ik aan een NSB’er vroeg of ik mocht onderduiken.
‘Jaaa, dat zou je wel willen weten, hè.’ Hij giechelde. ‘Broekje uit, bh’tje uit, hahaha!’
Het was onzin om me zorgen te maken. Ik kon gewoon mijn mond houden, ook al was mijn kaart vol. Dan maar geen Fernando. Maar ook geen striptease op het podium. Het leven kon soms zo simpel zijn.

‘B17,’ klonk het nasaal. Verdomd, mijn laatste nummer. Ik had bingo. Ik keek naar Fernando. Ik dacht aan mijn lege koude bed. Het scheen dan je hem leeggelopen meekreeg. En je moest hem dan thuis weer opblazen via zijn… nou ja. Hij had stevige billen en een strakke buik. Die handen leken ook net echt…
‘Bingo!’ Mijn stem klonk onnatuurlijk schril. Maar het was wel degelijk mijn geluid. Meteen had ik spijt. Het was een valse bingo, ik ging voor de bijl.
‘Billen bloot, tietjes bloot,’ lispelde mijn buur.

De zaal was muisstil toen de controleur mijn kaart onder de loep nam. Alle ogen waren op mij gericht. Ik zag de hoop die vrouwen en mannen koesterden. Ze wilden allemaal met Esmeralda of Fernando de deur uit. De rechter zou zijn dramatische vonnis uitspreken.
‘Valse bingo!’ galmde zijn stem door de zaal.
Het was niet waar, het was verdomme niet waar, ik zag het aan zijn gezicht, ik had echt wel bingo.
‘Sorry,’ fluisterde hij, ‘maar we willen je graag eventjes in je blootje. Daarna mag je met Fernando naar huis. Take it, or leave it.’

Wat moest ik? Ik zag Fernando geil naar me kijken, hij knipoogde zelfs. Maar ging ik hier naakt voor de meute? Schoorvoetend volgde ik de controleur. De zaal krijste als bezeten. ‘Uit die kleren, uit die kleren, broekje uit, bh’tje uit, blote kont, blote tieten..’ Het was echt te zot voor woorden. Maar daar stond ik. Als ik het snel deed, was ik ervan af. En van dichtbij was Fernando nog lekkerder dan van achter uit de zaal. Zijn ogen draaiden naar mij toen ik een voor een mijn kledingstukken uitdeed. En ik zweer het, toen ik mijn laatste stukje textiel liet vallen en de zaal extatisch blèrde, zag ik dat de bolling in zijn broekje nog groter was geworden.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+6

Reacties  

Zoals ik al eens eerder betoogde: sex en humor, beter wordt het niet :P :roll:
Volgend jaar wil ik mee naar de bingo!
Zo leuk... nou ja, het verhaal natuurlijk...Heerlijk!
Vanille, je zou een aparte rubriek moeten krijgen voor je verhalen. Ik lig in een deuk :D
:lol: Dankjewel, Fanny.