Khajuraho

Informatie
Geschreven door Loïs
Geplaatst op 11 april 2020
Hoofdcategorie School | Werk | Vakantie
Aantal reacties: 1
1925 woorden | Leestijd 10 minuten

Als pas afgestudeerde meid van halverwege de twintig leek het mij normaal de wereld te willen zien voor ik een baan zocht en in de tredmolen terecht kwam. Met een last minute ticket, een duim, een brede glimlach en onderweg hier en daar een job kwam je al een heel eind. In India bijvoorbeeld. Dat land had me altijd al meer aangetrokken dan pakweg Japan of zelfs China. Als ontwerpster had ik wat met architectuur en met beeldende kunst. Ik had altijd al de Taj Mahal in het echt willen zien, dat prachtige liefdesmonument dat een Mogol-heerser had laten bouwen voor zijn overleden gade, maar evenzeer dat andere, minder bekende liefdesmonument: het tempelcomplex van Khajuraho, dat gewijd was aan de lichamelijke liefde, de vleselijke liefde, de erotische liefde.

Uit kunstboeken wist ik dat de bouw van dit complex meer dan een millennium geleden was gestart door een lokale dynastie, en bijna tweehonderd jaar in beslag had genomen. Oorspronkelijk waren er meer dan tachtig tempels geweest, waarvan er slechts een twintig over bleven. Het tempelterrein was immens. Het was er behoorlijk druk en krioelde er van de bezoekers, niet enkel buitenlandse toeristen zoals mezelf, maar ook heel wat Indiërs. Ik wist niet hoe het de andere toeristen verging, maar ik voelde me in mijn banale jeans een beetje onwennig tegenover de Indiërs, die zonder enige uitzondering prachtig waren uitgedost: de mannen in korte donkerkleurige jakjes, daaronder een lichter lang hemd met slippen en tenslotte een wijde pofbroek. Maar vooral de vrouwen, gehuld in veelkleurige sari's, die ze om het lijf en om het hoofd hadden geslagen. Ze waren allemaal zwaar van sieraden voorzien, aan oren, pols en enkels maar ook met neusringen of -pareltjes en andere gelaatsjuwelen. De ogen waren zwaar omrand, wat hun oogopslag erg indringend maakte.

De tempels zelf waren onwerkelijk barok: een schijnbaar willekeurige opeenstapeling van torens en bijtorentjes, met rij boven rij erkers in de buitenmuren, die letterlijk volgestouwd waren met beelden. Ik kreeg pijn in de pijn van het omhoog kijken, en moest vaak de telelens van mijn camera te hulp roepen om het detail van de sculpturen te kunnen onderscheiden en te fotograferen.

Ik zag er van alles: stoeten van olifanten, slurf aan staart, prachtige opgetuigde paarden krijgers, oorlogstaferelen zelfs, maar overwegend waren toch de weelderige vrouwenfiguren, en natuurlijk de seksuele sculpturen. De vrouwen hadden stuk voor stuk lange benen, en een uitgesproken zandloperfiguur met smalle taille en enorm grote, ronde borsten. De gezichten waren gestileerd: wijde, amandelvormige ogen, een rechte neus en een mysterieuze glimlach rond de mond. Ze waren naakt, maar overigens versierd en behangen met juwelen: diademen, zware oorbellen, brede halskettingen over hun boezem, strakke halsbanden, ringen, armbanden, en dunne metalen gordels laag op de heupen met afhangende kralen. Onder al die overdaad waren ze niettemin onvoorstelbaar mooi en gracieus, met sierlijke handen. Ze namen uitdagende poses aan, de boezem naar voren gestoken, één borst in de kom van een hand, ofwel met de majestueuze billen naar de toeschouwer toegekeerd. Ik zag meisjes die zich weelderig uitrekten bij het opstaan, zich het water uit de haren wrongen na het ochtendbad, kohl aanbracht op de oogwimpers of zich de voeten verfden met henna, maar bovenal en tot mijn grote verrukking zag ik vrouwen en mannen in alle denkbare en ondenkbare liefdesstandjes.

Gefascineerd liep ik langs de beeldenrijen, elk detail in me opnemend. Onvoorstelbaar was dit. Ik viel van verrassing in verrassing. Langs een schier eindeloze optocht van voor zich uit starende olifanten wandelend, zag ik er plots eentje met een brede glimlach, opzij kijkend naar een voorovergebogen vrouw die zich achterlangs en voorover gebogen door haar minnaar liet nemen. Ik zag paartjes elkaar omhelzen. Ik zag zoenende, vrijende, neukende koppeltjes, gezichten in pure extase, groepjes van één man met meerdere vrouwen. Ik kwam er niet van bij. Mijn lievelingsbeeld toonde een vrouw op handen en voeten, met twee mannen. De ene had zijn handen op haar billen en zijn penis in haar kut. Zij had haar handen stevig rond het geslacht van de tweede man, die ze afzoog. Het was zo levendig weergegeven dat ik ze als het ware zag bewegen. Ik kwam er niet van bij dat tijdens onze duistere middeleeuwen, terwijl gore monniken in vale pijen hel en verdoemenis preekten, duizenden kilometers daarvandaan een rijk bestond, waar de mensen vrij waren van zonde, waar Eros god was en vereeuwigd werd in steen.

Ik bezocht ook de binnenkant van één tempel, al wist ik dat die vrij van beelden was, omdat ik wist dat het de enige was waar nog actief aanbeden werd. Ik drong door in het heilige der heiligen. Op een breed platform dat met treden te bereiken was, stond daar een fallus van tweeënhalve meter hoog. Terwijl ik passief toekeek, liepen er gedurig Indische vrouwen in en uit. Ze wierpen de aanwezige priester enkele muntstukjes toe, bestegen daarna het platform, offerden bloemen en omarmden het beeld, het lichaam er tegen aanwrijvend. Ik had me graag bij ze aangesloten, maar ik wist niet of ik dan kon als buitenlandse. Het was toen dat ik me realiseerde dat ik 's nachts terug zou keren.

De zon was al aan het ondergaan, de stenen torens rood vervend, toen ik het terrein verliet en in een van de talloze marktstalletjes een sari voor mezelf aanschafte. De tempel opnieuw in jeans te betreden zou me een ontheiliging hebben geleken.

Ik sliep tot voorbij middernacht in mijn hotelkamer, wikkelde me in mijn sari en glipte dan blootsvoets het terrein op, dat zo uitgestrekt was dat het onmogelijk te bewaken viel. In het maanlicht leken de tempeltorens bosjes penissen, de ene groter en dikker dan de andere, maar allemaal hemelwaarts gericht.

Ik had kaarsen meegenomen voor het geval de binnenste kamer van de tempel te duister zou zijn, maar tot mijn verrassing leek stenen fallus te stralen alsof hij van binnen verlicht werd. Ik beklom de treden met een gevoel van ontzag. Boven aangekomen liet ik de sari van mijn schouders glijden. Eronder was ik naakt. Ik huiverde en mijn tepelhoven kregen kippenvel, niet door de kilte van de nachtelijke lucht, maar van pure opwinding.

Ik strekte mijn armen uit, de fallus omvattend, mijn vingers verstrengeld, en wreef mijn lichaam tegen het beeld aan. Ondanks het verstandelijke besef dat ik het was die de steen opwarmde met mijn lichaamswarmte, koesterde ik de illusie dat ik de fallus door mijn
omhelzing tot leven voelde komen. Ik had een oneffenheid gevonden in de oppervlakte en wreef daar mijn klit tegen aan. Ik wilde hartstochtelijk graag klaarkomen. In mijn verhitte fantasie beeldde ik me reeds in hoe de fallus in de seconde van mijn orgasme een stroom van witheet sperma over me uit zou braken.

Ik kreunde van anticipatie toen ik opeens een gerucht hoorde. Verschrikt verbrak ik mijn omhelzing, en draaide me om, waarbij ik instinctmatig mijn handen voor mijn geslacht en borsten sloeg. Ik stond oog in oog met de priester van deze namiddag.

Het was een erg oude en foeilelijke man, enkel gekleed in een lendendoek. De benen die eronder uit staken waren dun als twee luciferstokjes. Zijn bovenlichaam was al even uitgemergeld. Ik kon de ribben tellen. Zijn haar was wit en rafelig, en viel hem tot op de heupen, alsof hij in het in heel zijn leven lang nooit had geknipt. Het gezicht was ingevallen, maar niet tandeloos, en de oogkassen hol. Daardoor was zijn blik waarmee hij me bekeek erg indringend. Ik stelde vast dat ik er geen weerstand aan kon bieden. Mijn woorden van verontschuldiging bleven steken in mijn keel en onder de dwang van zijn ogen liet ik mijn armen langs mijn zijden vallen zodat hij mijn naakte vrouwenlijf zag. Hij tastte mijn lijf zo intens met zijn ogen af dat ik het fysiek kon voelen, maar het waren helemaal geen gluiperige blikken. Had zijn lelijkheid aanvankelijk afschuw bij me opgewekt, dan voelde ik nu dat opwinding bezit van me nam.

Hij richtte zijn ogen terug naar de mijne en legde dan zijn lendendoek af. Tot mijn verbazing stond zijn geslacht pal overeind, net als de stenen fallus. De penis was enorm, haast wanstaltig in vergelijking met dat magere lijf, alsof de erectie tijdloos was; ik wist dat ik hem door hem geneukt moest worden. In de lichtbundel die de fallus op zijn lichaam wierp, schreed ik naar hem toe. Ik legde mijn handen op zijn schouders, maakte een sprongetje, mijn dijen rond zijn middel verstrengelend en liet me over zijn geslacht zakken. Naarmate hij in me drong, voelde ik hem nog verder aangroeien. Me tegen de schouders afzettend begon ik op en neer te gaan. Geen levende man had mij ooit zo gevuld als deze hoogbejaarde priester, zozeer dat ik naar adem moest happen bij elke neergaande beweging. Ik verlangde ernaar dat hij zijn klauwachtige vingers, die me zo-even met hun lange ongeknipte nagels nog walging hadden ingegeven, in mijn blote billen zou zetten, als om de pijn van de penetratie met een andere pijn te milderen. Hij liet zijn armen echter werkeloos langs zijn lichaam hangen. Terwijl de pijn van het genot mij deed uitbreken in liefdeszweet, was dat bij hem niet het geval; en terwijl ik wist dat mijn gezicht verkrampt was in een starre grijns, bleven zijn gelaatstrekken onbewogen, alsof hij enkel leefde met zijn ogen, die ik niet los kon laten.

Of het door zijn hypnotiserende blik kwam of niet zal ik nooit weten, want voor mijn ogen begon hij zich nu te transformeren. De haren werden zwart, de huid soepel, en langzaam verloren ook de gelaatstrekken hun starheid tot ik de ogen van een krachtige jongeling keek, die nu eindelijk met zijn handen ook steun gaf aan mijn billen, de billenhelften verder van elkaar trekkend, de vingertippen als een krans rond de opening van mijn anus. Spreken deed ik nog altijd niet, omdat ik bang was daarmee de illusie aan diggelen te slaan.

Ik wilde niet weten of dit allemaal een grote zinsbegoocheling was. Wat mijn zintuigen me vertelden was dat dit de mooiste man was die ik ooit had gezien. Een golf van geluk overspoelde me. Wie de tempelruimte op dit ogenblik had betreden zou de indruk krijgen dat een van de sculpturen tot leven was gekomen. Zo voelde het ook bij mij aan, alsof ik terug werd geworpen in een zondevrij verleden.

Alhoewel hij me nu ondersteunde bij mijn billen, leek hij door mijn gewicht steeds verder in me te dringen, alsof mijn lichaam langzaam doormidden gespleten werd door de gigantische wig van zijn penis. Het binnen dringen haalde telkens opnieuw de zenuwuiteinden van mijn kut open, zodat het genot via die rauwe contactpunten rechtstreeks in mijn bloedstroom en tot in de verste uithoeken van mijn lichaam geïnjecteerd werd.

Heel de tijd bleef ik hem aankijken. Slechts onder de kracht van het orgasme sloot ik de ogen en hield die gesloten zolang het aanhield. Ik voelde hoe hij diep in me ejaculeerde. Het was de meest religieuze ervaring van mijn leven tot dan toe. Pas toen de intensiteit van mijn climax begon af te nemen, liet ik me naar de begane grond zakken, uithijgend in zijn nek, en opende ik tenslotte de ogen.

Ik merkte dat ik tegen de stenen fallus aanleunde. Ik was alleen. Van de priester was geen spoor te bekennen. De dag erop ging ik samen met de Indische vrouwen een bloemenofferande brengen. Toen ik een paar muntstukjes in de schaal gooide die de priester me voorhield, keek ik hem aan, op zoek naar een spoor van herinnering in zijn ogen.

Alle verhalen van: Loïs

Fijn verhaal 
+6

Reacties  

Mysterieus verhaal. Ik houd ervan.