Chocolade en glijmiddel

Informatie
Geschreven door Fanny
Geplaatst op 23 december 2019
Hoofdcategorie Soft erotisch
Aantal reacties: 3
1639 woorden | Leestijd 9 minuten

Geschrokken kijkt hij me aan, net zoals het schaamrood naar mijn wangen stijgt. Fuck! Wat gênant is dit.
"Heb jij zoiets nodig?" vraagt hij brutaal als hij ziet wat ik net uit het schap heb gegrist.
"En jij dan?" kaats ik de bal terug. "Ga je vreemd?"

<> <> <>

Het is relatief rustig bij Albert Heijn. Ik vul mijn karretje met groenten, fruit en broodbeleg voor de komende dagen. O ja, de yoghurt niet vergeten. Even verderop zie ik dat de Milka in de aanbieding is. Ik ben verzot op de variant met caramel. Zou ik...? Nee! Dapper loop ik door en probeer het cacaoverslaafde duiveltje in mijn hoofd te negeren. Maar de pastasaus (tweede gratis) neem ik wel mee, evenals een fles olijfolie die goedkoper geprijsd is omdat hij uit het assortiment wordt geschrapt

Een peuter die bij zijn vader in het karretje zit wijst met kinderlijk enthousiasme op de strategisch opgehangen camera die me nooit eerder is opgevallen. Natuurlijk, big Appie is watching us. Ergens in mijn achterhoofd weet ik dat ik in het openbaar vrijwel altijd en overal word gefilmd, maar ik ben me er zelden van bewust. Nu gaan mijn gedachten echter onwillekeurig naar de persoon die ergens in een kantoortje moet zitten om de beelden te scannen op mogelijke winkeldieven. Apies kijken, zou mijn vader het noemen. Of Appies in dit geval. Zouden ze lol hebben om de klanten? Kennen ze hun pappenheimers? De student die grote hoeveelheden bier en pizza komt halen en een oudere dame die kieskeurig een riblapje en sperzieboontjes koopt. Zouden ze weten dat ik hier trouw tweemaal per week een rondje loop?

Met een ondeugend binnenpretje buk ik voorover omdat ik zogenaamd een goedkope allesreiniger in het onderste schap wat beter wil bekijken. Doelbewust richt ik mijn in een strakke spijkerbroek verpakte billen naar de camera. In mijn verbeelding stoot de winkelmedewerker achter het beeldscherm een collega aan, die op dat moment een bestelling invoert in de computer.

"Daar is ze weer."

"Wie?"

"Die blonde milf met haar lekkere kont."

"O die," zegt de ander quasi onverschillig. "Ik heb ze liever jonger. Dat mens is minimaal veertig."

"Laat je ogen nakijken, gast. Ze is hooguit vijfendertig en kijk...! Zie je die billen? Zou je daar je stijve niet eens tussen willen schuiven?"

"Ik wed dat ze zo meteen terug loopt voor de Milka reclame," antwoordt de collega ontwijkend. "Ze koopt altijd chocolade, daarom heeft ze ook zo'n dikke reet."

Voordat mijn fantasie nog verder op hol slaat schud ik de gedachten glimlachend van me af en richt me weer op mijn lijstje. Ik mis alleen nog schuursponsjes en wc papier.

Als puber was ik doodongelukkig met mijn derrière, die in mijn ogen niet in verhouding was tot de rest van mijn lijf. Mijn heupen vond ik te breed en mijn billen onevenredig dik, vooral in vergelijking met de graatmagere modellen en actrices aan wie ik me spiegelde. Met wijde kleding probeerde ik dan ook mijn ongewenste vormen te verhullen. Tot ik zestien werd en een klasgenootje me vroeg welk dieet of sport nodig was om precies zo'n achterste te creëren als dat van mij. Totaal verbijsterd vertelde ik haar dat ik er helemaal niets voor deed. Dat was niet wat ze wilde horen en teleurgesteld droop ze af.

Tot dat moment was ik blind geweest voor de bewonderende blikken die voorbijgangers op mijn kont richtten. Maar toen ik erop ging letten, merkte ik dat nogal wat aandacht trok met mijn volle figuur. Daardoor groeide mijn zelfvertrouwen en ging ik mijn rondingen geleidelijk steeds meer benadrukken. Inmiddels was het mijn handelsmerk en mijn trots.

Voor ik afreken zwicht ik inderdaad voor de chocolade. Tenslotte moeten mijn billen in vorm gehouden worden.

Daarna schiet ik nog snel de Etos binnen omdat er nog een artikel op mijn lijstje ontbreekt dat ik liever niet bij de Appie koop. Blindelings vind ik het schap met de erotische artikelen. Op het moment dat ik naar het glijmiddel reik merk ik de aanwezigheid op van een andere klant, die evenmin door een bekende gezien wil worden bij de aankoop van twee grootverpakkingen condooms.

"O... eh... buurman," stotter ik.

"Hé Jolien," mompelt hij alles behalve vriendelijk.

Ik weet dat hij Ernst heet, net dertig is geworden en een paar maanden geleden met zijn vrouw Dewi en hun peuterdochter naast ons is komen wonen. Maar zijn naam ben ik op dat moment spontaan kwijt. Geschrokken kijkt hij me aan, net zoals het schaamrood naar mijn wangen stijgt. Fuck! Wat gênant is dit.

"Heb jij zoiets nodig?" vraagt hij brutaal als hij ziet wat ik net uit het schap heb gegrist.

"En jij dan?" kaats ik de bal terug. "Ga je vreemd?"

Dat was een verkeerde vraag op een verkeerd moment. Zijn nijdige blik zegt genoeg.

"Waar bemoei je je mee?" gromt hij geïrriteerd.

"Dat kan ik ook aan jou vragen."

Verontwaardigd zet ik het glijmiddel terug in het rek en been de winkel uit. Thuis heb ik nog een restje. Ik kom morgen wel terug.

Maar bij de uitgang van het overdekte winkelcentrum staan groepen mensen afwachtend naar buiten te kijken. Dan zie ik ook wat er aan de hand is; alsof de wereld vergaat komt de regen met bakken naar beneden. Het is aardedonker en bliksemflitsen volgen elkaar in snel tempo op.

Kut!

Dan wordt er zachtjes op mijn schouder getikt. Als ik omkijk zie ik Ernst met een schuldbewust gezicht achter me staan.

“Mag ik mijn lompe gedrag weer goedmaken met een kop koffie terwijl we wachten tot de bui over waait?”

“Ja, lekker,” zeg ik spontaan en volg hem het winkelcentrum weer in.

Als de serveerster onze bestelling heeft genoteerd blijft er een gespannen stilte tussen ons hangen. Allebei voelen we ons betrapt en geen van beiden durven we het onderwerp ter sprake te brengen. Ernst is de eerste die zijn keel schraapt.

“Sorry,’ ben ik hem voor. “Ik heb er niks mee te maken wat je koopt en waarvoor je het nodig hebt. Ik… Het verbaast me alleen.”

“Dat is dan geheel wederzijds,” zegt hij. “Maar ik heb wel een vermoeden. Jouw man is weinig thuis en…”

“Dan moet ik mezelf vermaken,” grinnik ik.

Ernst grijnst maar vraagt niet in welk verband ik glijmiddel nodig heb.

“Niet aan Dewi vertellen, maar ik word niet zo makkelijk… vochtig,” verklaar ik schoorvoetend. “En speeltjes zijn soms…”

“Stroef,” maakt hij knipogend mijn zin af. Hij knikt alsof hij het begrijpt.

Wat een merkwaardig gesprek, denk ik. Mijn intieme geheimpjes bespreek ik niet eens met mijn beste vriendin. Mijn eigen man weet niet dat ik met mezelf speel als hij er niet is. Dat ik speeltjes in huis heb én gebruik, is hem volkomen onbekend. Maar nu biecht ik het zomaar op aan mijn buurman, met wie ik nooit meer dan een oppervlakkig gesprek over oppervlakkige onderwerpen had. Nippend aan mijn koffie probeer ik te bedenken waarvoor hij zoveel condooms nodig heeft. Ik zie Ernst aarzelen. Gaat hij me de reden van zijn aankoop vertellen of niet? Nu ik hem in vertrouwen heb genomen kan hij eigenlijk niet achter blijven. Stilzwijgend wacht ik af wat hij gaat doen.

“Weet je,” hakkelt hij. “Dewi is in staat me op straat te zetten als ik je vertel…”

“Ik zwijg als het graf. Erewoord,” beloof ik hem.

Mijn gedachten gaan opeens allerlei kanten heen. Wat is er zo geheimzinnig aan die condooms? Heeft Dewi een geslachtsziekte of doen ze het allebei buiten de deur? Een trio? Partnerruil? Parenclub? Gangbang? Orgie…?
Dewi en Ernst? Dat had ik niet achter ze gezocht. Ze lijken zo verliefd op elkaar en zo gewoontjes. Bijna burgerlijk. Maar een mens kan zich vergissen.

“Dewi is allergisch,” flapt Ernst er opeens uit.

Is dat alles, denk ik bijna teleurgesteld. “Voor de pil? Dat hebben wel meer vr…”

“Nee,” onderbreekt hij me. Schichtig kijkt hij om zich heen of niemand zich binnen gehoorafstand bevindt. “Voor sperma,” fluistert hij bijna onhoorbaar. “Ze is allergisch voor mijn… zaad.”

Ik merk pas dat ik hem met open mond zit aan te staren als mijn kaken zich weer sluiten.

“O,” zeg ik.  En nog eens: “O.”

“Je laat haar niet merken dat je het weet,” waarschuwt hij dreigend.

Als de betekenis van Dewi’s allergie tot me doordringt, klem ik mijn kiezen krampachtig op elkaar om het niet uit te proesten. Een sperma allergie? Ik wist niet dat zoiets bestond.

“Je wilt niet weten hoe we hebben afgezien om onze kinderwens te realiseren,” verzucht Ernst schijnbaar opgelucht dat hij iemand heeft gevonden bij wie hij zijn hart kan luchten. “Kilo’s medicijnen zijn eraan te pas gekomen. Een drama was het. Niet voor herhaling vatbaar… Kom, volgens mij is het buiten weer droog.”

Voor ik kan reageren heeft hij de koffie afgerekend en lopen we samen naar de parkeerplaats. Alsof dit gesprek niet heeft plaatsgevonden gaan we ieder apart huiswaarts met onze boodschappen. Ik mèt chocolade, maar zonder glijmiddel.

<> <> <>

Die avond hoor ik dat mijn buurtjes het samen gezellig hebben aan de andere kant van de slaapkamermuur. Het diepe gegrom van Ernst is onverstaanbaar, maar Dewi kirt, slaakt gilletjes en moedigt haar man aan op een niet mis te verstane manier. Het lijkt wel alsof ze luidruchtiger zijn dan anders. Zou dat iets te maken kunnen hebben met vanmiddag? Zou Ernst vermoeden dat ik met mijn blote ronde kont op het matras lig met het laatste restje glijmiddel en mijn vibrator in de aanslag? Zou hij daar net zo geil van worden als ik van de gedachte aan die twee grootverpakkingen in zijn nachtkastje?

“Kom schatje,” hoor ik Dewi roepen. “Ik wil een baby van je… Vul mijn kut met je zaad… Ooh… Zo ja! Maak een kindje bij me… Spuit mijn baarmoeder vol!”

 

© Fanny, december 2019

 

Alle verhalen van: Fanny

Fijn verhaal 
+8

Reacties  

Lekker, Fanny, mooi stukkie!
Heerlijk verhaal weer, met een onverwachte afloop of een dubbele bodem, hangt er vanaf hoe je het bekijkt :roll:
Inderdaad zeer genant, maar tegelijk o zo plezant (om te lezen)