Magische Finger

Informatie
Geschreven door Giel
Geplaatst op 08 juli 2020
Hoofdcategorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Aantal reacties: geen
1986 woorden | Leestijd 10 minuten

Opgedragen aan N. 
‘Families zijn om te koesteren. Vooral als fait divers en voetbalverslagen de enige kortverhalen zijn die ze lezen.’ (Steven Geest)
 

Dagboeknotitie 04/03/08

Bruingetint op satijnwit. Een nog feller erotisch contrast tussen haar solariumverwende slanke lijf, als een jonge heuvelkam oprijzend in die witte oceaan van lakens, kon ik me niet voorstellen. Ze droeg een modieus lingeriesetje, een met rood- en bruinkleurige motiefjes bedekt minuscuul en strak zittend stukje textiel. Het dingetje werd op haar heupen en tussen haar kleine doch stevige tietjes bijeen gehouden door iets wat op een bruine ring leek. Ondergoed dat, daar ze er niets meer boven droeg, die titel eigenlijk niet meer verdiende en door de draagster gelukkig snel van de respectievelijke lichaamsplekken geschoven of losgeknoopt werd.

Eenmaal ontpopt werd ze een echte furie, met wilde lange kastanjebruine haren en daartussen, op dat ongelooflijk mooi snoetje, ogen die bol stonden van een ontembaar verlangen. De twee aspergevormige uiteinden van haar landschap spreidden zich in een V en toonden een stukje natuur zoals je ze nog nooit op National Geografic zag.

‘Oh, wat sta ik heet,’ neuzelde ze. Evengoed had ze kunnen poneren dat, ik zeg maar wat,  één been en één been samen twee benen vormden: dat was een even zichtbare én logische vaststelling. Dacht ik zo.

Kijkend uit het raam van ons knus Oostends appartement zag ik hoe de zee met schuimende tongetjes de dijk likte. Vloed, de toestand waar nu ook mijn geliefde in verkeerde – ook zij had nood aan een golfbreker. Ik draaide mijn hoofd weer en ontwaarde hoe de marine zich paraat hield: vanuit mijn schoot torende een periscoop, een uitkijkpost die niets wou missen van het fascinerende en opwindende schouwspel dat zich pal voor hem ontplooide en waar hij dolgraag in wou onderduiken. Hij rook vis. Hij besefte maar al te goed dat we op een mosselbank zaten. Eindbestemming in zicht!

Haar handen waren als helikopters die snel en efficiënt tien speleologen ter plekke brachten op de plek waar ze zonder dralen de ingang van de prille, kale spelonk, amper 23 jaar oud, blootlegden om er dan een ongeziene activiteit aan de dag te leggen.

‘Hey Timmy, ik hou van je!’ zei ze, met een pruillipje dat je deed smelten. Haar vingers legden intussen het roze vlees van haar ziel bloot.

‘Ik ben geil!’ kirde ze zwoel.

‘Ik ben Timmy,’ antwoordde ik. Mijn kwinkslag ging evenwel aan haar voorbij. In de fase waarin ze getreden was had ze geen voornaam meer: haar identiteit en haar bestaansreden waren blijkbaar één met de toestand waarin ze verkeerde. Hitsigheid. Alsof ze tot haar essentie was gekomen: het perfecte omhulsel van mijn lul.

‘Hey geiltje?’ vroeg ik.

‘Ja Timmy?’

Ik kreeg een monkellachje met moeite onderdrukt.

‘Lekker teefje.’

‘Ik heb zin, jij ook?’

‘Boeken vol,’ zei ik, ‘de rekken puilen ervan uit.’ Maar al is ze belezen (god ja belezen is ze, ze is niet alleen mijn bron van inspiratie maar ook de persoon die het laaiendst enthousiast was over mijn dra te verschijnen debuutroman ‘Oud genoeg om je jong te voelen’), het was niet die literaire opeenvolging van woorden die haar nu interesseerde, wel het beschreven worden met de pen die ik in mijn zwarte slip droeg.

‘Toe nou,’ fluisterde ze hees, haast smekend. Ze scheurde een pakje open en haalde er een condoom uit. ‘Ik heb je nodig, ik heb hét nodig. Doe het nu, laat me je voelen, doorstroom me!’ Wijdbeens lag ze voor mij te smachten, de opgesteven tepels op haar pronte tietjes als kersjes op de taart.

Genoeg gesard nu, voor mij het sein om in actie te treden.

Alle spieren in haar benen en onderrug spanden zich op, lieten haar bekken loskomen van de matras. Het volgende moment plofte ze zwaar neer, kermend als een geraakt dier. Maar gewond was ze niet, al zou een buitenaards wezen onmiskenbaar wel die indruk krijgen bij het  aanschouwen van het slagveld der glibberige vagina en dijen. Een nanoseconde later zou die alien compleet van slag zijn, bij het zien van het witte vocht dat in krachtige stralen uit het stijve uitsteeksel tussen mijn dijen in een haast ononderbroken vlaag golfde én bleef golven, al was het een overrijpe zweer die zijn pus maar bleef uitspuwen.

‘Goh, dat was lekker,’ zuchtte Nathalie op die lieve, ontwapenende meisjesachtige manier zoals alleen zij kan zuchten, terwijl ze zich languit, zo lui als wat, op het bed uitstrekte.

‘Daar kan ik niks, maar dan ook compleet niets aan toevoegen,’ lachte ik terwijl ik mijn intussen snel verslappende jongeheer met een Kleenex verschoonde.

‘Schat, ik moet voortmaken, ik heb seffens een dineetje met enkele collega’s.’

‘Amuseer je alvast, maar denk eraan: braaf zijn, hé!’ sprak ik haar vermanend toe hoewel ik maar al te goed wist dat ik me op dat vlak geen zorgen diende te maken. Ik had haar zojuist deskundig ontmijnd, haar al het kruit dat ze in die broeierige onderbuik had zitten, laten schieten. Ja, ik was er wel gerust in. In die mate zelfs dat het venijn om haar wat uit te dagen, in me sloop.

‘Ik ga seffens lekker vreemdgaan,’ zei ik, droog.

‘Wablief?’ schoot ze uit, op haar ellebogen steunend en me woest en verontwaardigd, ja zelfs giftig aankijkend.

‘Een avondje kleurenwiezen met drie vrienden, en voor elke spel kies je toch de op dat moment meest geschikte partner. Niet dan?’

‘Gekkerd!’ zei ze, nog gespeeld kwaad, ‘mij zo op stang jagen!’

‘Nee, serieus nu, en je gunt me het wel, ik heb een lekker blondje op het oog, ik denk dat ik er vanavond voor ga.’

Het was alsof ze me dood bliksemde. Het woord dat zichtbaar op haar lippen lag klaar te stomen was, denk ik, niet zo fraai.

‘Mag ik nu ook al geen Duvel meer drinken?’ was ik haar snel voor.

‘Gekke pipo dat je bent, om zo te jongleren met mijn gevoelens. Wacht maar, ik zet het je nog wel betaalt! Maar nu moet ik echt douchen en me opmaken, anders haal ik het niet.’

Ik kwam uiteindelijk niet van mijn stek af, al werd het Duvel, verschillende zelfs. Ze hielpen me tunneltjes graven in het manuscript waar ik me met kop en schouders (de rest niet, die is voorbehouden aan mijn geliefde) in verdiept had en dat voorlopig de werktitel ‘Omdijde landingsbaan in zicht!’ droeg.

Ein Tag später: dagboeknotitie 05/03/08

‘Ik sta zo nat als wat.’

Dat waren de eerste woorden die Nathalie me toesprak. Loopse Lie, Natte Lie! In evakostuum lag ze krols te wezen op de matras die haast met haar vergroeid leek, de lakens als haar natuurlijke biotoop. Het waanzinnige teer, lief maar bovenal lekker diertje wist, en daar twijfelde ik geen moment aan, het beest in elke man los te maken. (Ik durf haast niet te denken aan het wellicht gastronomisch getal aan mannen in wiens gulp ze al zwellingen veroorzaakt had…) Wij zijn geen alledaags koppel, we neuken niet, dat is iets voor softies: neuken is bij ons beuken, naaien maaien en wippen rapen, maar enkel en alleen omdat zij kordate liefdestaal eist, omdat de ongebreidelde nymfomane in haar dat zo aan ons oplegt, aan mij en die opdonder tussen mijn dijen die ze keer op keer diep paars weet te kleuren, de vleesetende plant die ze is!

‘Lieverd, laat me exploderen!’ ging ze ongedurig over naar de orde van de dag.

Ik toetste haar nummer in maar op het moment dat ik verbinding wou maken klonk niet enkel de bezettoon maar hoorde en zag ik bovendien haar in een condoom verpakte mobieltje, dat ze krampachtig tegen haar klitje hield, half in haar poesje ook, al volop vibreren.

‘Nathalie, wacht!’ riep ik onthutst door het microfoontje van mijn pc. Maar mocht ze me door het felle gekreun dat ze produceerde al gehoord hebben, niets kon het orgasme stoppen dat haar hele lijf als bezeten deed sidderen. Ik zat er verkrampt bij, als een op stang gejaagde haan. Zou ze dan tóch iemand…? siste als een gifslang door mijn hoofd.

‘Wauw,’ kirde ze, toen haar hoogtepunt uitgeraasd was, ‘wat was dat weer zo lekker. Magische vingers heb je, lieveling! Dit is pas energieoverdracht.’

‘Wacht nou even,’ onderbrak ik haar, en mede gealarmeerd door mijn op onweer staande gezichtsuitdrukking kwam ze rechtop zitten op dat Berlijns hotelbed dat gedurende enkele nachten de hare was. Voor haar werkgever, een farmaceutische multinational, volgde ze in Duitsland als junior development manager een congres annex bedrijfsmeeting. Met wijd open, verbaasde ogen keek ze me aan via de cam van haar laptop die keurig tussen haar opengesperde dijen geposteerd stond.

‘Nathalie, zoals afgesproken was ik je aan het bellen maar iemand anders was me duidelijk voor.’

‘Dat meen je niet,’ riep ze, ‘shit!’ en snel frommelde ze haar mobieltje uit het glibberige rubbertje. ‘Gemiste oproep,’ piepte ze gejaagd, en dan, ‘shit, mijn broertje!’

Haar ‘broertje’ noemde ze Jens nog altijd: achttien was hij, maar met zijn atletische lichaamslengte torende hij bijna twintig centimeter boven mijn vrouwtje uit.

‘Ach ja,’ relativeerde ik de zaak, ‘het enige wat hij weet is dat jij niet opgenomen hebt, so what. Hij zal wel iets in je voice mail ingesproken hebben.’

‘Ja, hallo zeg! Ik vind het op zijn minst een nare gedachte dat Jens me in mijn poesje probeerde te bereiken en me liet klaarkomen.’

Grappig, zoals ze het zei, al had ze daar zelf op dat moment absoluut geen notie van.

‘Hij moest eens weten!’ gooide ik nog wat olie op het vuur.

‘Bah, hoe eng!’

Ik vond het eigenlijk wel geestig, hoewel ik, verder nadenkend over wat hij met zijn oproep veroorzaakt had, het even later tóch zo appetijtelijk niet meer vond. Maar inderdaad: gelukkig wist hij van niks – het zou er nog aan gemankeerd hebben…

‘Goed maar dat je met je broer op goede voet staat.’

‘Wat insinueer je nu?’ keek ze me wild, woest haast, aan.

‘Dat hij alvast niet gedacht zal hebben van ik ga die kut even bellen. Want in dat geval zat hij natuurlijk helemaal in de roos.’ Ik lachte smakelijk, ze trok een zuur gezicht. ‘En,’ vervolgde ik, ‘je kan Jens toch moeilijk kwadelijk nemen dat hij niet weet wat zijn zus eigenlijk is.’

‘En dat is?’ vroeg ze, een en al verbazing.

‘Wel, een geil loeder, een sletje van de zuiverste soort dat zich als een object met een afstandsbediening over een afstand van ettelijke honderden kilometers laat exploderen van puur genot.’

‘Hèhè,’ lachte ze nu, met enige schroom, ‘zo had ik het nog niet bekeken.’

‘Ach schatje,’ troostte ik haar, ‘we leven in het gsm-tijdperk en dan moet je altijd én overal bereikbaar zijn, zeker voor je familie.’

Even keek ze me aan alsof ik haar net opgebiecht had dat ik haar lievelingslingerie in een fout wasprogramma had laten draaien. Het volgende ogenblik proestten we het allebei uit. Wezens uit het moderne communicatietijdperk dat we waren. Stralende kinderen. 

‘Bel je me nu nog eens?’ vroeg ze.

Ik liet mijn intussen opnieuw tot volle wasdom gekomen paal los en greep mijn mobieltje.

‘Schuif ‘m niet te diep, wil je,’ gaf ik nog vlug als waarschuwing. Op de spoedafdeling moeten ze intussen toch wel enige ervaring hebben met jongedames die met het schaamrood op de wangen met veel hakkelen het probleem van een ‘te diep gegleden’ vibrerend mobieltje trachten diets te maken. Ik moest er niet aan denken.

‘Beloofd, zal ik niet doen,’ zei ze, er nog aan toevoegend dat ze weer zo hitsig stond als vijftig merries.

‘Wat een paardenkracht is daar wel niet voor nodig?’ monkelde ik. ’Wacht maar tot je thuis bent: ik ram je tot je geen letter fatsoenlijk meer kunt uitspreken.’

‘Mmmm,’ zei ze daarop. Nu ze het nog kon.

‘Tegelijk proberen klaar te komen, hé schat!’ porde ze me vervolgens aan.

‘Natuurlijk, geile donder van me. Een fluitje van een cent.’

© giel 2008

Fan van Giel? Lees dan ook zijn verhalen, haiku's, romans en meer... Luk Gybels

 

Alle verhalen van: Giel

Fijn verhaal 
0

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen