Grand Hotel Erotica

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 09 juli 2020
Hoofdcategorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Aantal reacties: 4
5822 woorden | Leestijd 30 minuten

Niets dan stilte.

‘En dan sturen ze dus een vrouw.’
De man - een breed en bonkig type van nog net geen middelbare leeftijd - bekeek Julia van top tot teen. Een beetje smalend, hoofdschuddend.
Julia had zich het welkom anders voorgesteld. Ze was moe van de reis, had hoofdpijn en wilde alleen gelaten worden. Zo’n zuurpruim kon ze missen als kiespijn.
‘Tja,’ was alles wat ze wist te zeggen.
Ze had geen bemoeienis met hoe de zaken hier geregeld werden. Als de organisatie haar had ingedeeld bij dit pand, dan was dat maar zo. Property guardianship heette het hier in Engeland. In Nederland zouden ze antikraak zeggen. Het was een bijzonder gebouw op een prachtige plek. Een hotel in Victoriaanse bouwstijl. Vervallen, wegkwijnend, rijp voor de sloop. In de middle of nowhere, in de uitgestrekte bossen van Yorkshire. Grand Hotel Britannica.

‘Je hebt hier niks,’ sprak de man dreigend.
‘Ik heb weinig nodig,’ mompelde Julia.
Dit was precies wat ze wilde. De eenzaamheid, de stilte. Tijd voor zichzelf, om geconcentreerd haar roman te schrijven, zonder voortdurend afgeleid te worden. Hoewel ze moe was van de reis, had het laatste stukje haar hart sneller doen kloppen. Het bochtige weggetje de heuvel op, het roestige hek dat toegang gaf tot de dichtgegroeide oprijlaan; er was hier inderdaad niks, maar daar was het haar juist om te doen.

‘Drie maanden antikraak in Engeland? Kind, je bent mal.’
De reactie van Julia’s moeder was voorspelbaar geweest, maar bleek uiteindelijk een horde die Julia met gemak had kunnen nemen. Als er iemand was die zich standvastig aan voornemens hield, dan was het Julia wel. Dat wist haar moeder ook. Dus eind april was het gewoon zover: Julia reed haar auto de ferry van Europoort naar Hull op en begon aan haar avontuur. Haar plan was duidelijk: een boek schrijven en beroemd worden. Dus hoe rustiger de plek van haar verblijf, des te beter.

De man bleef haar nors aankijken.
‘Je moet het natuurlijk zelf weten. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.’
Julia knikte. Ze zou haar eigen boontjes doppen, het zou allemaal goed komen. En als die man op zou hoepelen was dat helemaal fijn. Het leek of hij haar gedachten kon lezen. Hij pakte zijn autosleutel van de desk en liep naar de deur. Daar draaide hij zich om.
‘In noodgevallen kun je bellen. Het telefoonnummer hangt aan het prikbord. Maar je hebt hier nauwelijks bereik.’
Ze hoorde hem wegrijden toen ze op het prikbord keek. Timothy, stond er, gevolgd door een nummer. Dat ze niet zou bellen.

Ze stond in de ruimte die de lobby van het hotel moest zijn geweest. Vergane glorie. Met een beetje fantasie - en dat had Julia volop - kon je hier de Engelse jetset van eind negentiende eeuw zien inchecken. Met hun strohoeden en valiezen. De heren in reiskostuum, de dames in lange jurken.
‘We are the Redgraves from Birmingham. Wij hebben de suite gereserveerd voor vijf nachten.’
‘Certainly, sir, this is your key. Het diner wordt geserveerd vanaf zeven uur in de grote zaal.’

Achter de ontvangstbalie hing een bord waaraan ongetwijfeld de kamersleutels hadden gehangen. Daarachter bevond zich ook de kamer waar Julia zou bivakkeren. Er stonden een tafel met stoelen, een bed, een bank en een oude eiken kast. Een smal gangetje leidde naar een keukentje waar zich ook een geïmproviseerde doucheruimte bevond, van de rest afgescheiden door een plastic gordijn dat half was losgeschoten. Veel soeps was het allemaal niet, maar Julia zou zich redden. Ze ging zitten op het matras dat diep doorzakte, ging languit liggen, keek nog eens rond en sliep in.

Ze werd wakker door het zoemen van haar telefoon. Toch bereik was het eerste wat ze dacht. Zou het haar moeder zijn? Een onbekend nummer.
‘Hallo?’
‘Hi, George hier.’ Een schorre mannenstem.
‘George?’
‘George Hamilton. De tuinman. Heeft Timothy niks gezegd?’
‘No.’
‘Ik wil even bevestigen dat de afspraak voor morgen doorgaat. Ik ben er om negen uur. Is dat oké?’
‘Voor wat?’
‘Ehm, nou, voor de tuin. Ik ben de tuinman. Dat is wat tuinmannen doen, tuinieren, haha. Meestal, tenminste. Haha.’
‘O. Ja, oké dan. Morgen negen uur.’
‘See you tomorrow. Bye.’
Julia staarde naar haar beeldscherm. Een tuinman die de tuin kwam doen van een hotel op instorten? Was dit die typisch Britse onlogica?

Zo goed en zo kwaad als het ging, probeerde ze zich te installeren. Kleding in de kast, boeken op tafel, schrijfblok met etui ernaast. Laptop. Fruit in een schaaltje, etenswaren in een keukenkastje met muizenkeutels. Er waren dus ook nog andere bewoners. Gezellig.
Ze bracht kant-en-klare tomatensoep uit een zak aan de kook, vond een kom en een lepel en at aan haar tafel. Thuisvoelen was nog niet het juiste woord, maar er zat schot in de zaak. Het was doodstil. Er waren zelfs geen vogels te horen rond Grand Hotel Britannica.

De lobby van het hotel intrigeerde Julia. Er stonden wat aftandse tafeltjes en een paar afgeragde banken. Alsof er zo hotelgasten zouden neerstrijken. Aan het plafond hing een ratjetoe aan lampen. Waarschijnlijk waren dat in de gloriedagen van het hotel kroonluchters geweest. En er was die deur waarop “geen toegang” stond. Die zat op slot. Maar in een laatje aan de balie zat een bakje boordevol sleutels. Allemaal netjes gelabeld. Voornamelijk nummers, maar ook eentje met “kelder” erop. De sleutel paste perfect in het gat, het slot gaf geolied mee. Toen Julia de deur opende kwam haar een muffe geur tegemoet. Een stenen trap leidde naar beneden het donker in. Ze klikte de zaklantaarn van haar telefoon aan.

Treetje voor treetje daalde Julia de trap af. Ze huiverde toen een frisse tochtwind langs haar benen en onder haar rok gleed. Spinrag plakte aan haar gezicht en haar. Er schoot iets langs haar voeten, maar misschien was het verbeelding. Ondanks haar lampje was het pikkedonker. Onverwacht bereikte ze de laatste tree en stond ze op een betonnen vloer. Ook hier was het doodstil. Het oude gebouw mocht dan oud en der dagen zat zijn, het gaf kreun noch kraak.

Of toch? Julia richtte haar lamp op het plafond van de lage kelder. Er leek daar een gat te zitten, misschien een ventilatiekoker. Was het de tocht die dat murmelende geluid veroorzaakte? Haar zolen schraapten over de stenen vloer toen ze dichterbij schuifelde. Ze draaide haar hoofd scheef om geconcentreerd te kunnen luisteren. Het leken net stemmen, opgewonden stemmen die met elkaar in gesprek leken. Het fascineerde Julia, maar hoe langer ze luisterde hoe meer het haar ook verontrustte. Hoe konden hier menselijke stemmen klinken? Ze was toch alleen? Zaten er mensen op een van de kamers? Daklozen die op de een of andere manier naar binnen waren gekomen?

Het was nu duidelijk te onderscheiden, een bassende mannen- en een ijle vrouwenstem. Julia deed nog een stapje naar voren. Haar lampje was uitgegaan. Ze hield haar adem in.
‘Je hebt zo’n geil lijf.’ De mannenstem.
‘Jij bent een verrukkelijke man.’ De vrouw.
‘Wil jij bovenop, lekker wijfje?’
‘Ik ga je berijden, mannetje, die dikke pik diep in me.’
Julia schudde haar hoofd. Wat was dit? Lagen er ergens in het hotel twee te vozen?
‘Ik neuk je, zoals je nog nooit geneukt bent. Ooo, wat een lekkere kut.’
‘Naai me, wildebeest, leg je handen op mijn kont. Zuig mijn tepels. Jaaaa, zoooo.’
Wildebeest, neuken, kut, kont, tepels? Had iemand een erotische podcast aangezet? Julia voelde haar wangen gloeien. De woorden werden onsamenhangende klanknabootsingen, kreunen, gebrul van wildebeesten.
‘Ik ga komen!’ riep de man.
‘Ik ook!’ gilde de vrouw.
De kelderruimte vulde zich met het onmiskenbare lawaai dat met orgasmen gepaard gaat. De man steunend, de vrouw bijna hysterisch kermend. Julia nam het met verbijstering tot zich, met warm hoofd, rode oren en een niet onaangenaam gekriebel in haar onderbuik.

Toen Julia boven gekomen de kelder achter zich op slot deed, ontdekte ze dat de schemering was ingetreden. De geluiden van de vrijende man en vrouw hadden haar niet zo verontrust dat ze de behoefte voelde op onderzoek uit te gaan. Ze sloot ramen en deuren af en trok zich terug in haar eigen kamer. Ze nam een douche, repareerde het bungelende douchegordijn met een touwtje en kroop in naar slaapzak op het zachte matras. Morgen zou ze beginnen met haar boek. De stemmen van de man en vrouw hadden haar geïnspireerd, het zou een liefdesverhaal worden.


De tuinman

Julia werkte geconcentreerd op haar laptop op een wankel terrastafeltje toen er om half tien een auto met aanhanger arriveerde voor de ingang van Grand Hotel Britannica. Een lange man met rood haar stapte uit en stak zijn hand op.
‘Iets later dan gepland.’
‘Maakt niet uit. Jij moet George de tuinman zijn. Ik ben Julia. Property gardian.’
‘Klinkt stoer.’
‘Is het ook.’
Ze lachten.
‘Koffie?’ vroeg Julia.

Ze dronken koffie in de zon op het terras.
‘Waarom wordt de tuin eigenlijk bijgehouden?’
‘O, dat is voor zondag. Het is traditie dat de YNO begin mei hier in de tuin het zomerseizoen aftrapt. Dat doen ze al zeker veertig jaar. De weersverwachting is gunstig, dat is wel eens anders geweest.’
Julia knikte, hoewel de YNO geen belletje deed rinkelen.
‘Ik kom eigenlijk vooral voor de vijver, die sluit ik aan op de Breddle, de beek die hierachter stroomt. De leden willen graag altijd even het water in, vandaar. Je zult straks zien hoe snel de vijver vult.’
Julia herinnerde zich de enorme kuil in de verwilderde tuin.
‘Eigenlijk is het een soort stuwmeer,’ ging George verder, ‘achterin zit een overloop. Als de vijver vol is stroomt het overtollige water verderop de beek weer in.’

George praatte met drukke handgebaren, je zag het water stromen. Hij had een knap gezicht met sproetjes op zijn wangen en neus. Een sexy kuiltje in zijn kin, een verticaal plooitje tussen zijn wenkbrauwen.
‘Nou, dan ga ik maar aan de slag.’ Hij stond op en torende boven Julia uit. Ze realiseerde zich hoe fijn het was dat er iemand was om mee te praten.
‘Ik hoorde hier gisterenavond mensen. In het hotel bedoel ik.’
George keek haar verwonderd aan.
‘Dat lijkt me stug. De boel is hier hermetisch afgesloten. Bovendien is er instortingsgevaar.’
‘Toch was het zo. Ik hoorde ze..., ze hadden..., nou, ja, ze hadden seks.’
‘Seks? Apart. Ik bedoel om dat hier dan te komen doen. Ik ken romantischer plekken om te, eh, vrijen.’
Hij grijnsde. Een beetje verlegen. Julia grijnsde terug.

Terwijl George aan de slag ging met de vijver, typte Julia verder aan haar roman. De hoofdpersonen, een knappe man en een knappe vrouw, ontmoetten elkaar in een hotel. Om precies te zijn in de tuin van het hotel. Aan de rand van de vijver.
‘Kom je kijken?’ George was ongemerkt teruggekomen. ‘De vijver loopt al aardig vol.’
Samen liepen ze de tuin in. Het was typisch zo’n plek waar de mens zich tijdenlang niet mee bemoeid had, ongerept, ongemaaid, paradijselijk bloemrijk en groen. Het bruisende water gaf de vollopende vijver de dynamiek van een stromende rivier. Nu waren er wel vogels. Wat hier stroomde, was levenswater, een zegen voor flora en fauna.

Aan de oever van de vijver hurkte Julia in het hoge gras. De zon was warm.
‘Het is prachtig, George, je bent een tovenaar.’
‘Slechts een bescheiden tuinman, Julia.’ Hij knielde naast haar neer.
‘Weet je, George, ik zou wel willen zwemmen. Het ziet er zo verleidelijk uit.’
‘Het is best fris, denk ik, hooguit een graad of 17, maar ik houd je niet tegen.’
‘Ik ga alleen als jij ook gaat.’
‘Nou...’
‘Kom op, George, ben jij nou een vent. Ik ga mijn bikini aantrekken en jij gaat ook mee.’
‘Heb jij dan voor mij een bikini te leen?’ Die zalige grijns weer.
‘Je gaat gewoon in je onderbroek.’
Julia stond op en doorkruiste het kniehoge gras dat ooit een strak gazon moest zijn geweest.
‘We kunnen naakt gaan,’ riep George haar na.

Het water was verdomd koud en tegenvallend ondiep. Bij George kwam het niet veel hoger dan halverwege zijn dijen. Zijn blote billen waren oogverblindend wit en een beetje vrouwelijk rond. Zijn rug was een oranjekleurige zee van sproeten. Hij draaide zich half om en stak zijn hand uit naar Julia.
‘Kom op, schoonheid, verderop is het dieper.’
Hand in hand stapten ze voetje voor voetje over de zachte vijverbodem, huiverend van het koude water. Adam en Eva, dacht Julia, we zijn de enige twee mensen op aarde. Onwillekeurig hield ze even in toen het koude water haar onderbuik raakte. George kneep zachtjes in haar hand.

Dapper zwommen ze een paar slagen, meer als drenkelingen van de Titanic, dan als zwemmers die genieten van het water. Voor het ultieme zwemgevoel dook Julia helemaal onder. Toen ze met druipend haar weer opdook, stond ze op twintig centimeter tegenover George. Hij pakte haar handen en trok haar naar zich toe. Of dat nu de bedoeling moest zijn, wist Julia niet zeker. Maar er was zoveel wat ze niet wist, en wat in elk geval aangenaam was, waren Georges handen op haar schouders en zijn brede lippen vlakbij de hare. Het was onvermijdelijk dat haar mond op de zijne zou belanden, de afstand was haast verwaarloosbaar voor lippen die willen kussen. En toen dat daadwerkelijk gebeurde, dat kussen, dat hartstochtelijk en wederzijds kussen, toen legde ze haar natte handen op zijn gespierde tuinmansarmen en kropen zijn handen naar haar natte borsten waarop haar roze tepels zich van kou en opwinding manifesteerden als zuigbare punten. Lang kon dat niet onopgemerkt blijven, want Georges vingertoppen mochten dan eeltig zijn van het vele tuinwerk, een opgerichte tepel herkende hij als een rozenknop die op springen staat.

De gretigheid waarmee George en Julia elkaar zoenden had weg van de innige verstrengeling van geliefden die elkaar al tijdenlang kenden en zich voor de zoveelste keer in elkaar verloren.
George trok Julia de oever op. Tot haar verrassing ontdekte ze zijn strak opgerichte lid. Ondanks het koude water bleek zijn lust ontembaar en waren zijn zwellichamen volgelopen. Ze rolden over elkaar in het gras, nat en glad, monden en handen zoekend en vindend. Als vanzelf opende Julia haar dijen om George haar vochtige vulva te tonen.

Je hebt zo’n geil lijf,’ zuchtte George.
‘Jij bent een verrukkelijke man,’ fluisterde Julia. Het waren teksten die haar bekend voorkwamen.
‘Wil jij bovenop, lekker wijfje?’
‘Ik ga je berijden, mannetje, die dikke pik diep in me.’
‘Ik neuk je, zoals je nog nooit geneukt bent. Ooo, wat een lekkere kut.’
‘Naai me, wildebeest, leg je handen op mijn kont. Zuig mijn tepels. Jaaaa, zoooo.’
Julia voelde de geilheid door haar lichaam spoelen, zoals het water dat kolkend de vijver vulde. Haar woorden werden onsamenhangende klanknabootsingen, gekreun, gebrul van een wildebeest.
‘Ik ga komen!’ riep de George.
‘Ik ook!’ gilde Julia.
En het gebeurde zoals aangekondigd. Heftig, krachtig, verheffend en meeslepend.


De spuitgasten

Die avond - de rust was weergekeerd, George allang weer het dal in - typte Julia driftig verder aan het manuscript van haar liefdesroman. Niet zomaar een boeketreeksachtig niemendalletje, nee, een boekwerk waarin broeierige erotiek niet geschuwd werd. Zo geconcentreerd als Julia bezig was de juiste woorden te vinden om de ware liefde te beschrijven, zo irritant was het geluid dat ze hoorde en van boven leek te komen. Aan het plafond zag ze niets opmerkelijks, maar het gerucht bleef hardnekkig aanhouden. Wat kon het zijn, een dier, een vogel misschien? Naar binnen gevlogen door een kapot raam, fladderend in zo’n Victoriaanse slaapkamer? Ze stond op, nam een plastic zak en vulde die met de sleutels van alle hotelkamers. Misschien kon ze een dier redden. Gewapend met een kaarsstompje op een antieke kandelaar verdween ze in het donker.

Het was even uitproberen, maar de sleutel om het hotel binnen te gaan was snel gevonden. Het geluid bleef aanhouden en was niet ingewikkeld te traceren. Wat lastiger was, was het vinden van een veilige weg in de schemering omhoog over de half vergane traptreden. De verrotte planken hielden Julia’s gewicht ternauwernood en zich vasthouden aan de wankele trapleuning bood niet overal uitkomst. Het flakkerende kaarsje gaf dreigende schaduwen op de beschadigde muren. Op de overloop van de eerste verdieping werd het lawaai luider. Het leek wel klappen en joelen. Waren daar mensen? Julia schuifelde op de tast langs de muren. Het leek wel alsof er aan het eind van de gang licht scheen.

De deur van de kamer stond op een kier. Julia legde haar wang tegen de koele deurpost. Ze zag nog niemand, maar vanuit de kamer klonk duidelijk te onderscheiden herrie: mannenstemmen, gelach, gejoel, applaus, stampen met voeten, schrille kreten.
‘De jurk, de jurk!’ werd er gescandeerd. ‘Trek haar de jurk van het lijf!’ Het lawaai zwol  aan, hield even in, zodat het geluid van scheurend textiel viel te horen, en denderde vervolgens opnieuw door de hotelkamer.
‘Kom dan, als je kan, je kunt me toch niet pakken!’ De lachende stem van een vrouw.
‘Pak haar, pak haar,’ scandeerden de mannenstemmen. Het joelen vulde de kamer. Met haar wijsvinger duwde Julia de deur iets wijder. Wat ze zag, liet haar mond openvallen.

Een kamer vol naakte mannen. Dikke, dunne, oude, jonge, lange, korte, kale en langharige mannen, gespierd en bruin, en mager, wit en slap, maar allen naakt alsof ze zich in de Hof van Eden waanden vóór de zondeval. Die aanstaande was, want vergeleken bij wat er gaande was in de hotelkamer was een bordeel een kleuterklas. Werkelijk elke aanwezige piemel stond stijf omhoog en de sfeer was zo uitgelaten geil dat het niet anders kon dan dat die strakke geslachtsdelen aan de bak wilden. Als een roedel wilde wolven omringden de kerels een ronde notenhouten tafel waarop een vrouw in niet meer dan een wit lijfje en directoire met kant schaterlachend halfslachtige pogingen deed zich af te weren. Het kon niet lang duren of ze zou omgaan. God, daar ging ze al.

Julia slikte. Ze kon haar ogen niet afhouden van de mierenhoop waaruit het lijfje en de onderbroek omhoog door de kamer vlogen. Die vrouw, besefte Julia geschokt, lag daar in haar niksie op een tafel, omringd door een dertigtal naakte geilaards die tot het gaatje leken te willen gaan. En, gotogotogot, dat deden ze al.
Zonder erg had Julia een stap naar voren gemaakt en was bovenop een stoel geklommen. Ze moest zich vasthouden aan de muur, want wat ze aanschouwde leek haar benen van elastiek te maken. Rond de tafel was het een duwen en trekken, zoals zelden was vertoond. Graaiende mannenhanden waren overal, de overmanning was totaal en de vrouw gleed en glibberde over het besproeide tafeloppervlak. Wat wist dat wijf van aanpakken. Julia had nooit zoiets gezien.

Maar een dame bovenop een stoel met een brandend kaarsje in de hand in een kamer met een kudde op seks beluste blote mannen kan niet onopgemerkt blijven. Ze trok in eerste instantie de aandacht van een enkele man die zijn beurt moest afwachten bij de dame op de tafel. Sjorrend aan zijn jongeheer kwam hij naderbij, tong uit de mond. Dat hij navolgers kreeg was een kwestie van secondes. Voordat Julia het wist, was ze omringd door een rumoerig elftal dat reikte naar haar voeten, kuiten en knieën. Toen hun vingers zo hoog kwamen dat ze uit het zicht raakten onder haar rok liet ze zich voorover vallen. De kaars en kandelaar vielen geruisloos op de vloer.

Badend in het zweet werd Julia wakker. Haar thermische slaapzak was tijdens nachtmerries echt te veel van het goede. Ze ritste zich uit de zak los en liet de vroege ochtendkou over haar naakte lijf neerdalen. Wat was dit, wat deed dit hotel met haar? Was het niet verschrikkelijk dat ze blijkbaar beschikte over zo’n pervers onderbewuste? Ze haalde diep adem en dacht een ogenblik na. Verschrikkelijk? Pervers? Ze voelde aan haar warme kruis. Verschrikkelijk pervers vertaalde zich blijkbaar in een natte poes. Staand achter de balie in de hotellobby, met één been op een stoel, vingerde ze zichzelf zoals ze het nog nooit had gedaan. Ze dacht aan George de tuinman, maar ook aan een kamer vol naakte mannen. Fantasie viel niet te stoppen.

Op het moment van haar orgasme, dat als een aangename golf over haar heen spoelde, zag ze het rode lampje op de desk al knipperen. Even zag ze een verband tussen haar klaarkomen en het knipperlichtje. Een subtiel elektronisch seintje dat vermeldde dat het hoogtepunt was gekomen. Het zou geleidelijk aan van kleur veranderen. Oranje van het nasudderen van de heerlijke gevoelens, geel het wegebben van al die heerlijkheid, en groen: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Maar op de desk bleef het lampje rood knipperen. Met haar vingers nog kleverig van haar eigen sop drukte ze het knopje in dat ernaast zat. Het lichtje doofde.

Ze stond net onder de douche toen er doordringend een telefoon klonk. Niet de hare, maar eentje met een ouderwetse rinkel. Zonder de kraan te sluiten en kletsnat rende Julia naar de receptie. Ze wist dat ze daar een hoorn had gezien. In betere tijden bedoeld om contact te hebben met hotelgasten vermoedde ze. Er flikkerde weer een lampje, een groene dit keer. Ze nam de hoorn op.
‘Hallo?’
‘We komen eraan. Geen paniek.’
Paniek?
‘Met wie spreek ik?’ Julia keek naar het plasje dat ze veroorzaakte. Er klonk een klik, toen gezoem en toen was het stil.
‘Hallo?’
Het bleef stil. Voordat Julia weer onder de douche stapte, controleerde ze de voordeur. Die was open. Sterker nog, hij stond op een kier.

Ze ontbeet met havermout en banaan. Haar laatste banaan. De laatste melk. Ze moest boodschappen doen. In haar mobiel typte ze haar lijstje in, ze pakte een boodschappentas en de autosleutels en ging naar buiten. Het eerste wat ze hoorde, was de sirene in de verte. Politie, brandweer, ambulance? Hoe klinken die in Engeland? Feit was dat het geluid steeds dichterbij kwam. Even dacht ze aan het merkwaardige telefoontje van een half uur terug.
‘We komen eraan, geen paniek.’
Ze keek achterom naar Grand Hotel Britannica. Er hingen geen rookpluimen boven het dak. Er was zo te zien niets ingestort. Had het te maken met wat zich in die ene hotelkamer had afgespeeld? Was de zedenpolitie onderweg? Ze schudde haar hoofd. Sinds wanneer reageerde de politie op dromen?

Nog geen twintig seconden later reed een kolossale brandweerauto met zwaailichten en oorverdovende sirene met een bloedgang het erf op. Het grind spatte Julia om de oren toen het gevaarte abrupt tot stilstand kwam. Portieren vlogen open, vijf, zes gehelmde en geüniformeerde mannen sprongen naar buiten. Eentje kwam op haar af.
‘Waar moeten we zijn,’ riep hij met stemverheffing.
In de consternatie kon Julia niet anders dan verbluft haar hoofd schudden. Wat had ze nu weer aan haar fiets hangen?
‘Maak haast, dame, er kunnen doden vallen, elke minuut telt!’ De man schreeuwde net niet. Ondertussen gooiden zijn collega’s rolluiken open en begonnen zij slangen uit te rollen.
‘Stop,’ riep Julia en stak haar armen in de lucht. ‘Er is geen brand! Er is niets aan de hand!’
‘Het alarm is toch wel degelijk afgegaan, dame. Wie heeft hier dan die alarmknop ingedrukt?’
Julia schudde verward haar hoofd. ‘Er brandde een rode lamp, en, en... ik, eh.’
De brandweerman staarde haar verbijsterd aan. ‘Je gaat me toch niet vertellen dat we hier voor niks naartoe gereden zijn, hè? Dat zou helemaal wat zijn.’
‘Er is geen brand,’ herhaalde Julia. ‘Zal ik dan maar een kopje koffie maken voor de overlast?’

Gelukkig bedaarden de gemoederen onder de brandweerlieden al snel toen Julia haar aromatische koffie serveerde. Gemok ging al spoedig over in gelach en op zo’n onschuldige Dutch beauty konden de mannen niet lang boos blijven. Hun uniformen hadden ze achtergelaten in de wagen en toen ze in hun eigen kloffie op het terras plaatsnamen vond Julia ze stukken minder bedreigend. Ze ontspande en durfde zelfs het woord te nemen.
‘Ik ben wel blij dat ik nu visite heb. Het is hier best stil.’
De heren waren een en al begrip.
‘Maar gisterenavond was het hier een drukte van belang.’
In geuren en kleuren vertelde Julia van de ordinaire en perverse toestanden waarvan ze toeschouwer was geweest. De mannen hingen aan haar lippen. Ze voelde haar wangen gloeien. Deed ze er wel verstandig aan dit soort verhalen op te hangen? Misschien maakte ze een rare indruk.

‘Zo, zo,’ reageerde de brandweerman die haar bij aankomst had aangesproken. John heette hij en hij had een ingebakken grijns op zijn gezicht. Hij keek de kring van collega’s rond.
‘Dus het ging er nogal heftig aan toe daar.’
Julia knikte. ‘Heftig is misschien nog mild uitgedrukt. Het was een ware...’
‘Gangbang?’
De mannen lachten en Julia lachte maar wat mee. Er was een apart sfeertje ontstaan. Om iets te doen te hebben trok ze het elastiek uit haar paardenstaart en schudde haar haar los.

‘Kijk, Julia,’ sprak John, wij zijn van de vrijwillige brandweer, onbetaalde spuitgasten, zeg maar. Redders in nood, maar ook op pad voor de kick.’
‘Tja, ja, haha,’ reageerde Julia onzeker. Ze frummelde aan de knoopjes van haar bloesje.
‘Vanochtend was er helaas een beetje weinig kick,’ vervolgde John. ‘Toch lastig voor spuitgasten.’
De mannen knikten. Twaalf ogen waren op Julia gericht die haar bloesje glad streek.
‘Neem Tom. Tom houdt van jagen. Maar dan moet er wel een prooi zijn.’
Tom gaf Julia een vette knipoog.
‘Of neem Anthony. Die houdt van rijden op zijn racefiets. Maar dan wel met een eindsprint en een finish. Of Nick, de beste darter van de streek, zijn pijl treft elke roos.’
De brandweermannen beaamden mompelend de woorden van John. Julia hield de zoom van haar rok omklemd. Nick streek nonchalant met een hand door zijn haar.

‘En Bill, in het dagelijkse leven slager, is kampioen worstenmaker. Ken je Bill Smith’s Amazing Sausage? Nee? Dan wordt het tijd die eens te proeven. En Martin hier, de Benjamin van de club, fysiotherapeut en masseur. Die heeft graag iets om en in handen. Klinkt logisch, toch?’
Julia keek de kring rond. Interessante kerels eigenlijk. Haar blik bleef op John hangen.
‘En jij, John, wat moet ik van jou weten?’
Het was Nick die het zei, onomwonden en glashelder: ‘John is onze grote leider. Hij neukt je waar je bij staat.’

Vervolgens was er geen houden meer aan geweest. Julia ging voorop het hotel in, de gammele trap op, met zijn allen naar die kamer waar het zich allemaal had afgespeeld. De deur stond nog steeds op een kier en ging piepend open. De kamer was een bende. De ruiten waren kapot, het tapijt was versleten, uit de stoelen staken de springveren. Maar vrijwel ongeschonden stond er ook een tweepersoonsledikant. Toen Julia zich uitspreidde op de mottige sprei ging er een stofwolk de lucht in en het bed kraakte onder haar fragiele lijfje. Zes paar mannenhanden verwijderden toegewijd al haar kleren. Naakt keek ze toe hoe Nick, John, Bill, Anthony, Tom en Martin zich van hun kleding ontdeden en rondom haar plaatsnamen op het bed. Ze waren allen zonder uitzondering hard en stijf. Ze mocht alles voelen, proeven en uitproberen. En ze kreeg alles over zich heen, want het waren nu eenmaal de spuitgasten van de Yorkshirese brandweer. Wonder boven wonder hield het bed stand.


De voorzitter van de YNO

Julia typte fanatiek verder. Ze was pagina honderd al gepasseerd. Boodschappen moest ze nog steeds doen, maar de schrijfflow waarin ze nu verkeerde, kon ze niet zomaar loslaten. Het was dan ook behoorlijk irritant dat haar telefoon ging. Ze negeerde het ding en ramde verder op het toetsenbord. Over de smaak van Bill’s Amazing Sausage en John die je paalde waar je bij stond. Stond? Ze gebruikte de backspace en typte ‘lag’.
Weer liet de telefoon van zich horen.
‘Yes.’ Ze klonk afgemeten. De beller had dat opgemerkt , want die bood meteen haar excuses aan.
‘Sorry voor het storen, maar ik ben bijna bij het hotel. Weet alleen niet meer of ik op de splitsing links of rechts moet.’
‘Met wie spreek ik?’ Het was geen vraag die Julia uitsprak, eerder een corrigerende tik.
‘Sorry, love, Vera hier, Vera Aloe, je weet wel, van de YNO. Je wist toch dat ik zou komen?’
YNO? Julia pijnigde haar hersenen. Had George de tuinman die afkorting niet ook al gebruikt? En Vera Aloe? De naam zei haar niets.
‘Hoe dan ook, ik ben er. Bijna dus, haha. Links of rechts, darling?’
‘Right.’

De vrouw die uit het BMW-sportwagentje stapte, was zeker tien jaar ouder dan Julia. Het was zo’n opgedirkt type waaraan alles duur leek. De zonnebril, de schoenen, de oorbellen, de geur, de ketting, de jurk, het jasje. Hier stapte een wandelende creditcard uit een peperdure bolide. Ze had handschoentjes aan die ze lopend naar de entree van Grand Hotel Britannica van haar vingers sjorde. Vingers met ringen en gelakte nagels.
‘Vera. Voorzitter van de YNO.’
‘Julia. Property guardian.’
‘Ik kom alvast even langs voor zondag. Kijken of alles in orde is. De tuin ligt er prachtig bij zag ik al en George heeft de vijver gevuld. Prima.’
Ze trok haar jasje uit en hing het over een terrasstoel. Haar jurk verborg een stevige borstenpartij.
‘En, eh, wat komen jullie eigenlijk precies doen?’
‘Ach, ja, het gebruikelijke, zeg maar, wat hangen in de tuin, een beetje zwemmen, een beetje kletsen, beetje liggen, beetje vermaken. Dus.’
‘Ja.’
‘We komen hier elk jaar, hè, start van het seizoen. Soms is het mooi weer, soms vreselijk, dan verhuizen we naar de lobby. Dit jaar schijnen we geluk te hebben. Graad of 30 wel.’
‘En waar staat YNO ook alweer voor?’
Vera toverde een stralende glimlach op haar gezicht.
‘O, heeft George dat niet verteld? Hij is zelf ook lid. Een vreselijk lekker lid ook nog, haha. Maar YNO staat voor Yorkshire Nudists Organisation. We zijn naaktlopers, mannen en vrouwen. Het is heerlijk. Doe jij het ook?’
Julia voelde haar hart een slag overslaan. Aarzelend schudde ze haar hoofd.

Ze dronken een watertje in het gras aan de rand van de vijver. Vera had zich uitgekleed en smeerde zich in met zonnecrème van een voor Julia onbetaalbaar merk. Julia volgde hoe Vera’s handen soepeltjes over het gebruinde lijf gleden. Hoe zorgvuldig ze haar hals meenam en haar beide borsten. Twee stevige tantes, rond als bowlingballen en met flinke bruine tepels.
‘Like my tits?’
Dat kon Julia niet ontkennen. Het waren geile gevallen die ze best even had willen aanraken. Ademloos keek ze toe hoe Vera haar buik en dijen insmeerde. Hoe haar handen door haar liezen gleden, langs de geprononceerde schaamlippen die zich vanwege het geschoren schaamhaar expliciet pruilend tentoonspreidden. Als vanzelf boog Julia zich een beetje voorover om Vera’s poes nog beter te kunnen aanschouwen. Ze voelde de zachte druk die Vera met haar hand uitoefende op haar achterhoofd. Eer Julia het wist raakte haar mond gretig Vera’s kut.

Aan de oever van de vijver trok Vera Julia’s kleren uit. Dat is de tweede keer al vandaag dat ik me blootgeef, dacht Julia. Ze kon niet anders dan zich overgeven aan de seks met de voorzitter van de nudistenvereniging. Wat wist dat mens raad met haar Hollandse kutje. Hoe ze haar lap van een tong in en uit bewoog deed niet onder voor de brandslangen van zes spuitgasten. Zelf laafde Julia zich aan Vera’s bron der lusten, haar hoofd ingeklemd tussen Vera’s dijen. Ze rolden hitsig door het gras, vingerden en beften en kwamen klaar met kreetjes en krijsjes. Om hun hete lijven te koelen, doken ze na afloop in het koude water. Hun huid siste en er stegen dampflarden op.

Na een van seks doorwaakte nacht - Vera was gebleven - was het dan zover. De startdag van de YNO was een feit. Zo rond elf uur stond de parkeerplaats van Grand Hotel Britannica vrijwel vol. In de prachtige tuin, rondom de frisse vijver, bivakkeerden talloze nudisten, mannen en vrouwen. Jong en oud, zwart en wit, lang en kort. Julia keek haar ogen uit. Zoveel mensen die zich naakt zonder schaamte overgaven aan luieren, zonnebaden, kletsen, zwemmen, drinken en eten, het was heerlijk om te zien. Het was grappig hoe ze steeds werd aangesproken als de landlady. Ze zag de spiedende ogen van de mannen over haar lichaam gaan en de bewonderende blikken van haar seksegenoten. Ze mocht er zijn, gelukkig, ze wist het zelf ook wel een beetje, maar ze had nog nooit met haar blote lijf zo geparadeerd als deze dag. Als ze terugdacht aan de seks met Vera, de spuitgasten en niet te vergeten met George de tuinman, dan gloeide haar hele lichaam, in het bijzonder haar erogene zônes.

Aan de randen van de tuin ging het er wat frivoler aan toe. Er werd daar gesekst, soms niet zo zuinig ook. Julia trof er Vera in het gezelschap van een paar mannen en vrouwen die de penetratie niet schuwden. Ze waren zo druk dat ze Julia niet opmerkten. Ze bleef kijken, omdat ze nieuwe input zocht voor haar manuscript. Zoals Vera bijvoorbeeld tekeerging met een mannen en vrouwen, zo had ze het nog niet beschreven in haar boek. Zou er een uitgever zijn die dit soort verhalen zou durven publiceren?

‘Hoi, Julia.’
Het was George, de tuinman. Hij was prachtig om te zien. Zijn pik stak half omhoog, alsof hij nog niet zeker wist wat hij ermee moest. Julia deed een stap naar voren. Zij wist het wel. Ze pakte George beet bij zijn geslachtsdeel en trok er zachtjes aan. George sloot zijn ogen. Hij kon stijver worden zonder te kijken.
Net toen ze zich neervlijden in het gras dook er een tweede man op vanachter een berkje. Julia knipperde. Ze kende die man, een breed en bonkig type met een brede en bonkige lul die ongegeneerd rechtop stond. Kloten als van een stier. George zag hem ook.
‘Hé, Timothy,’ zei George, ‘doe je gezellig mee?’
‘Alleen als Julia dat op prijs stelt,’ antwoordde Timothy.
‘Geen probleem,’ lachte Julia.
Hartstochtelijk bewegend tussen George en Timothy in, in de tuin van Grand Hotel Britannica, gestaag werkend aan het hoogtepunt der hoogtepunten, bedacht Julia de titel van haar eerste erotische roman: Grand Hotel Erotica. Achter haar beleefde Timothy luidruchtig zijn orgasme, aan de voorkant kwam George schokkend aan zijn gerief. Haar eigen climaxstorm hield minutenlang aan.

Die avond klapte Julia haar laptop dicht met een zucht. Ze was klaar. Morgen zou ze haar manuscript uitprinten in de printerette van York, een envelop en voldoende postzegels kopen en haar manuscript opsturen naar Uitgeverij Tampon in Rotterdam.
Onder de douche spoelde ze zich af met lauw water en zeep. Ze ging de tuin in met niet meer dan een handdoekje om. Rond het vuur zaten ze allemaal. Te wachten op haar leek het wel. Ze liet de handdoek vallen en vervolgens zichzelf. Ze besprongen haar als muggen op zoek naar vers bloed.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+4

Reacties  

Vanille op haar best, maar ik zou niet echt rekenen op een vervolg, iets wat goed is heeft geen vervolg nodig.
C’est vrais!
...... een opgerichte tepel herkende hij als een rozenknop die op springen staat.....
Wat een vondst !! Prachtig !!

Maarre.....volgens mij is dit het eerste hoofdstuk wat je opstuurt naar je uitgever,
Dus...op naar hoofdstuk twee !
Wat een heerlijk verhaal. Andere kijk op good old England. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat. :P :P