Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 26 november 2019
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: geen
371 woorden | Leestijd 2 minuten

Een zinderend prozagedicht

Het is pikkedonker. De duisternis slaat ons met blindheid. Er valt niets te zien. Er kan niet gezien worden. Alles oogt zwart. Pikzwart. Wel is er geur die doet denken aan zilte oceaanlucht, vissig, krabbig, kwallig. Bretonse haventjes. We zitten erbovenop met onze neus.
En we proeven het. Puntige tongen halen de smaak van de zee naar boven. Zalm, mossel, haring. Ons speeksel gaat stromen. Beekjes op weg naar de zoute zee.
Ongebreidelde tastzin hebben we. Voelen en gevoeld worden. Vel schurend over vel, de zachte huid, de wijkende plooien, de plooi der plooien. Jouw plooi, mijn plooi.
Ogenschijnlijk is het stil. Nee, orenschijnlijk. Want het is pikdonker. Pikzwart. Geen hand voor ogen. Orenschijnlijk is het doodstil. Maar schijn bedriegt. Hoor de handelingsgeluiden net boven het onderlaken. Geen heimachines, geen mokers die op muren beuken, geen jengelende boor van de tandarts. Zachte zuchtjes slechts. Ademstootjes en ademhalinkjes. Nat op nat. Sop op, sop af. Lopend spuug en druppend geil. Dampende druipsteengrotten vol stalagmieten en stalactieten.
Pikkedonker is het. Gevoelige vingers volgen weldadige rondingen. Tikkelende toppen tasten tintelende tepels. Tast de teef, kietel de klit. Zuig de zeug. Het zwarte gat, geen hand voor ogen. Een hand voor tast. Verbeeld de billen. De spitse tong, de natte reet. De lebberende zoekende tong. Geen ster te zien. Vingers in het pikkedonker. Vingerafdrukken, vingerindrukken. Topje in, topje uit. Rimmen in de ruimte.
Duisternis maakt blind. We ruiken, we horen, we voelen, we proeven, we zien wat we niet zien. Ooit was het zuchten. Weet je nog? Tepelknijpers. Lippenlikkers. Vingerwippers. We zijn een hele kluif.
Zwart voor ogen. Gesloten ogen. Verder alles open, van god los, grenzeloos. Poriën open, mond, neus, oren. Dijen open, plooi der plooien, ster der sterren, onze bonbonkende bonbonzende harten open.
Duistere duo-orgie. Lurkend van simpel sijpelende sappen. Kroelend woelend voelen. Scharende spleten, schuivende poezen. Zo donker, zo duister. Zelden zo zalig ranzig geroken.
Toch.
Toch wijkt die duisternis, uiteindelijk, zoals de lippen wijken van onze tandeloze monden. Hoeveel vingers kun je hebben, hoeveel tongen? Laten we elkaar in zedeloos orgastisch zonlicht leiden. En dan roepen, krijsen, schreeuwen dat het goed was. En dan opnieuw beginnen. Ogen dichtgeknepen, niks zien, maar voelen, ruiken, proeven, horen, telkens weer.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+2

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen